Arme lieve kleine jongen van me. We hebben je net weer in je bedje gelegd, en je zag nog wat witjes rond je neusje. Net = 23.15u, een uur waarop jij doorgaans diep ligt te slapen. Je werd namelijk rond een uur of tien wakker met een groot gehuil. Toen papa even naar boven ging om te kijken wat er mis was, riep hij mij er onmiddellijk bij: je had overgegeven, en nog geen klein beetje. Blijkbaar is de prei van deze middag bij Bernice je misvallen. Misschien was ze ook niet fijn genoeg gemixt, want ik kon er nog stukjes uithalen, zo erg was het. Zelf zag je behoorlijk bleek, maar met je levendigheid was zelfs zo laat op de avond niks mis. Terwijl papa je in bad deed, ververste ik je lakentjes, beertjes, pyamaatje en slaapzakje. Jij zat met pretoogjes te plonsen in je badje, genietend van de onverwachte tractatie op zo’n laat uur. Veel keus had je ons niet gelaten, want je ganse hoofdje was nat, en je haartjes plakten aan elkaar. Een kwartiertje later kon ik een proper ventje (nog lichtjes groen rond de neus, maar wel blij) in propere kleertjes in een proper bedje leggen. Ik had de deur nog niet dichtgedaan, gelukkig maar, toen ik een gulp hoorde. Onmiddellijk schoot ik op je af en kon je nog net uit een nieuw plasje opvissen. Alleen je gezichtje was nat deze keer, en je onderlakentje. Morgen moet ik dus echt wel meer onderlakentjes halen, want ik heb er maar twee. Ach liefje, je keek zo ongelukkig… Papa heeft je dan maar meegenomen naar beneden en je eventjes in je wippertje laten zitten tot alle voedsel weer was gedaald naar waar het hoort. Je bedje was ondertussen weer uitgewassen, wat gedroogd, en met een handdoek in. Deze keer leek je wel wat aangedaan. Arm kleintje… Nu lig je weer in je bedje, en voorlopig horen we niks. Straks ga ik toch nog even kijken bij je, ik zou niet willen dat je ligt te slapen in een plasje. Hopelijk is het niks ergs, en blijft het hierbij. Papa is gelukkig morgen thuis, zodat hij voor je kan zorgen. Je hebt toch een lieve papa, Wolfje.