Het is echt druk geweest afgelopen week, pitoe. Ik heb onder andere mijn computer moeten herinstalleren (was dringend nodig, het ding kreeg slakallures) en daardoor heb ik niet kunnen schrijven naar jou. Nu is het zondagvoormiddag en lekker rustig, want jij zit bij papa boven, en ik hier beneden in mijn bureau. Je houdt ervan op steeds wisselende plaatsen te zitten, zodat je steeds nieuwe dingen hebt om naar te kijken en nieuwe spullen om mee te spelen. Speelgoed heb je anders wel genoeg: je vergaat er bijna in ! Toch koop ik zelf niks: je krijgt alles van je nonkels en tantes :-p. Alleen je badspeelgoed heb ik zelf aangeschaft: een knalgele badeend, een familie walvissen, een bekertje, en dan heb je nog een dikke rubberen spin die ik ooit heb gekregen van Nathalie in lang vervlogen tijden. In je kleine badje heb je meer dan voldoende aan je eend en je bekertje, maar vorige week is papa voor het eerst met jou in het grote bad geweest ! Jij zat in de badstoel tot aan je okseltjes in het water, en maar plonsen ! Gisteren heb ik hetzelfde gedaan, en vooral de douchekop intrigeert je: zo’n blinkend ding waar dan nog water uitkomt ! Zoals alle andere nieuwigheden wil je het ding dan in je mondje stoppen, maar krijg je water binnen en moet je verschrikkelijk hoesten.
Dat hoesten ben ik onderhand al een beetje gewoon: je hebt een stevige verkoudheid te pakken, en sniffelt, snuift en kucht als een oude hond. Verder laat je het niet aan je hartje komen hoor: je bent even actief en vrolijk als anders. Ook je eetlust laat je er niet door bederven, al eet het soms niet makkelijk met een verstopte neus. ’s Middags ben ik soms bang dat je gaat ontploffen - of dan toch overgeven achteraf: je eet zowaar een hele ontbijtkom patatjes (of rijst of wat het ook is) leeg. Aanporren hoeft echt niet, wel integendeel: je mondje gaat soms sneller weer open dan dat papa of ik het eten kunnen aanvoeren. Ook Nice bevestigt dat, zeker als het witloof of rode bietjes zijn. Ging het maar zo vlot bij de fruitpap… Daar heb je nog steeds geen zin in, en ik heb al een hoop soorten en combinaties geprobeerd. Even dacht ik deze week dat ik het gevonden had: ik had een Compotine (een klein potje vruchtenmoes van verschillende soorten fruit) opgewarmd, en dat bleek je al lekkerder te vinden: met enig aandringen at je het helemaal leeg. ’s Avonds echter… Tegen een uur of twaalf, toen je toch al een paar uurtjes in bed lag, begon je plots te huilen, en behoorlijk hard. Nu gebeurt dat soms nog, en dan zit er een windje verkeerd, of heb je slecht gedroomd, of ben je je tuutje kwijt. Ik viste je uit je bedje en nam je sussend in mijn armen, maar het beterde niet of nauwelijks. De armen van mama zijn doorgaans nochtans een wondermiddel… Het was duidelijk je buikje waar het mis ging. Ik heb je dan maar ‘gethermometerd’, en na een hoop lucht die eruit kwam, voelde je je blijkbaar al wat beter. Je ging terug je bedje in. Een half uur later: zelfde scenario. Je huilde opnieuw van ellende. Nog maar eens de thermometer bovengehaald, en ook deze keer kwam er een behoorlijke hoop naar buiten. Kalmeren deed je echter niet, of toch niet echt. Ik zat in het gele zeteltje in je kamer, in het halfduister, met jou op je buikje boven op mijn buik, je hoofdje in de plooi van mijn arm. Doorgaans is dat voldoende om weerspannige buikjes klein te krijgen, maar niet deze keer. Je dommelde in, om dan na vijf minuten weer met een huil wakker te schieten. Als ik je dan suste en over je buikje wreef, werd je wel weer rustig… tot weer vijf minuten later. Uiteindelijk ben ik maar in het logeerbed gekropen - papa mist zo al genoeg slaap, en ik loop ook moe - met jou in mijn armen of zelfs boven op mij. Op die manier kon ik ook platliggen, kreeg ik het opnieuw warm, en kon ik je toch telkens opnieuw geruststellen dat mama er was voor jou. Uiteindelijk, tegen een uur of twee, ben je echt in slaap gevallen en kon je opnieuw je bedje in, en ik in het mijne. Vreselijk fruit… Op aanraden van Nice - want ook zij krijgt je niet meer dan een paar happen fruit gevoerd - ga ik straks eens Petit Gervais Baby proberen. Eens zien wat dat geeft. Gisteren heb je nochtans een halve geplette banaan opgegeten, niet met volle goesting, maar toch.

Ik denk dat het niet al te lang meer zal duren voordat je begint te kruipen. Je doet toch verwoede pogingen in die richting, en eindigt altijd met een huilconcert uit pure frustratie. Als papa of ik in de zetel zitten met jou op schoot, dan kruip je alle richtingen uit: je wurmt je in de gekste bochten en posities om toch maar bepaalde dingen te kunnen pakken, en schatert als je over ons heen mag klauteren. Je hebt alleen nog het kruipmechanisme niet door: dat poepje gaat nog niet de lucht in. Ik ben eens benieuwd wat ons nog te wachten staat als het je wel lukt. Erger dan wat de hond in zijn apenjaren heeft uitgespookt zal het wel niet zijn, zeker ?

***

Het is nu late namiddag, en jij ligt alweer in je bedje. Je was uitgeput, en dat kan niet missen ook ! We zijn naar oma Annemie en opa Koen geweest, en ook je twee nonkels waren daar met Sarah en Delphine. Eerst heb je geloof ik wel anderhalf uur geslapen, en daarna was je zo’n blije baby ! Er is ongelofelijk met je gespeeld geweest: je bent blijkbaar gek van Delphine, en daarna heeft Roeland met je zitten spelen met een sierkussen, waar floshkes en opgenaaide bloemen op staan die je kon pakken. Alleen jammer nog dat het allemaal gebroken wit was, felle kleurtjes hadden het nog leuker gemaakt. We hadden je boerderij meegenomen, en je vond het maar wat leuk dat iedereen de dierengeluiden zat na te doen. Ook in de nek zitten van je papa was heel erg plezant, zeker toen peter Jeroen je nog een handje kwam helpen. Je bent van de ene naar de andere gegaan, overal werd je dooreengeschud, aangemoedigd om te kraaien en te schateren, aangevuurd om te spelen met de gekste dingen, je hebt over iedereen heen geklauterd enzovoort. Ik denk dat je het gewoon heerlijk vond, al die aandacht. Na verloop van tijd werd het welletjes, en toen je dan na de autorit - vandaag voor het eerst in de autostoel, en niet langer in de maxicosi - je bedje zag, was je meteen verkocht. Je bent een heerlijke baby, Wolfje !