Het is een hectische week geweest, molletje, maar ik had ook niet anders verwacht. Papa had gelukkig vrijaf kunnen nemen om de stress van de eerste schooldag/-week op te vangen. Niet alleen voor jou is er verandering op til, ook ik moet na zeven maanden opnieuw beginnen. Ligt het nu aan een licht verhoogde nervositeit, of is het al het vallen van de bladeren ? Ik weet het niet, maar jij slaapt heel erg onrustig de laatste week. Gemiddeld maak je ons een keer of vier wakker op een nacht. Soms is het genoeg je een aai over je bol te geven en je tuutje in je mond te stoppen om je verder te doen slapen. Meestal moet ik je echter in mijn armen nemen en je sussen, en dan zit ik een tiental minuutjes met jou in het zeteltje in je kamer, terwijl ik je wieg en zachtjes toespreek. Blijkbaar werkt het rustgevend op mijn warme boezem te liggen :-p Een paar keer was je, vermoed ik, niet eens wakker: je ogen waren geen moment open, je keeltje daarentegen wel, en zodra je me voelde, was alles weer in orde. Op andere momenten ben je klaarwakker midden in de nacht, en wil je spelen. Papa heeft zo al om half vier ’s nachts aan zijn computer gezeten, terwijl jij vrolijk zat te kraaien en te spelen.

De veranderingen deze week zullen er ook wel voor iets tussen zitten. Sinds zondag zijn we van drie borstvoedingen overgeschakeld naar twee, ’s morgens en ’s avonds. Dat betekent dat je nu om half vier fruit krijgt, en dat je flesje rond middernacht valt. Dat flesje is totaal geen probleem, een kwart liter werk je zonder morren naar binnen. Ook ’s middags is je eetlust die van je grootvader: soms denk ik dat je gaat barsten ! Papa en ik hebben de illusie dat we een dubbele portie kunnen maken, maar zolang er in de pot zit, blijf jij toehappen. Rode bietjes zitten ongetwijfeld in je top drie van lekkernijen. Maar dat fruit… Is het omdat je ’s middags zoveel eet, dat je rond vier uur niet echt honger hebt ? Feit is dat je met moeite een paar hapjes wilt, en daarna resoluut je hoofdje afdraait en de lepel wegduwt. Ik heb al een paar soorten fruit geprobeerd, maar blijkbaar ben je geen zoetekauw.

Dinsdag zijn we samen naar de Colruyt getrokken, en omdat je me eigenlijk toch te zwaar wordt in je draagzak, heb ik je rechtstreeks in de kar gezet. Man, dat was plezant ! Je kon alles zien, met je beentjes wiebelen, mama’s boodschappenlijstje opeten, met haar sleutels spelen… Je zit dus echt wel mooi recht tegenwoordig Het maakt het alleszins een stuk makkelijker om je mee te nemen naar de winkel.

Woensdag was dan de grote dag: mama terug aan het werk ! Ik vond het heerlijk, jij had er wat meer problemen mee. Ik had je gevoed ’s morgens, en had je daarna aan papa overgedragen. Die gaf je je badje, deed je kleertjes aan, en kreeg je niet opnieuw in je bedje. Ach ja, dat gebeurt wel meer. Rond half twaalf kreeg je je potje worteltjes met patatjes en kip voor je neus, maar daar ging het mis. Hoewel je anders zo verzot bent op dat warme eten, wilde je er deze keer niets van weten. Papa geeft je nochtans wel vaker je eten, maar dan is mama toch altijd wel ergens in de buurt. Niet vandaag dus. Na drie kwartier gevecht won je het pleit, en kreeg je een flesje melk. Toen mama een beetje later thuiskwam, kon je je blijdschap niet op ! Je lachte, kraaide, klampte je vast en gaf me voortdurend kusjes, enfin, toch jouw versie ervan. Mijn hele gezicht was ondergelebberd ! Om half vier at je dan de hele wortelpot leeg. Tot zover de portie voor de volgende dag :-p

Donderdag moest ik een uurtje later beginnen, dus je was al gewassen, gekleed en opnieuw in je bedje toen ik vertrok. ’s Middags ging je hetzelfde scenario hanteren, maar dat was buiten papa’s koppigheid gerekend: na drie kwartier gevecht om de rode bieten - één van de gesneuvelden was je witte broekje - was het deze keer jij die plooide en braaf je kommetje leeg at. Flink zo. Ik kwam thuis over de middag om te eten, en jij was zo blij dat je zonder morren je bedje inging voor je middagslaapje. Vrijdag heb je meteen het hopeloze van het gevecht ingezien, en netjes gegeten. Die namiddag ben je met papa naar het Illycafe gemogen, want hij wou zeker Dirk spreken, en ik zat met leraarsvergadering. Je was doodop ’s avonds, zeker omdat ik nog met je naar de dokter geweest ben (allergische reactie op muggenbeten blijkbaar) en het al voorbij je bedtijd was.

Gisteren was het een kalme dag overdag: papa moest werken in de voormiddag, en ’s namiddags hebben we samen de Delhaize verkend. Het was namelijk opa Koens verjaardag, en we hebben hen en je twee nonkels met vriendinnen uitgenodigd om mossels te komen eten. Ik had hen gevraagd tegen zeven uur, zodat ze je nog even konden zien, maar om één of andere reden was je tegen half zeven al compleet uitgeteld. Toch kon ik je nog wakker houden tot oma, opa, Roeland en Sarah hier waren, maar toen werd het je te veel. Die nieuwe indrukken, als je al zo moe was, waren teveel van het goede, en je zette het op een brullen. Ik heb je dan maar in slaap gesust en in je bedje gelegd. Op Jeroen en Delphine wilde ik niet wachten, gezien je peters reputatie om nogal wat te laat te zijn. Groot was dan ook diens ontgoocheling toen ze een paar minuten later toch toekwamen, quasi op tijd, maar toch te laat om jou nog te zien. Jammer, maar er zullen de komende jaren echt nog wel gelegenheden genoeg zijn om je te zien.