Gecategoriseerd onder: Eetperikelen, Gewoon verslag, Ziek — Mama om 8:36 pm op Tuesday, September 28, 2004

Blijkbaar zijn er veel mensen die dit lezen maar me niks laten weten of geen commentaar willen geven in je gastenboekje, Wolf. Ik heb namelijk links en rechts al te horen gekregen dat ze het zo jammer vinden dat je ziek bent, en dat het blijkbaar een virus is dat de ronde doet. Je zal het er later dan maar allemaal zelf moeten bij verzinnen…

In elk geval ben je nu volop aan de beterhand. Je slaapt nog heel veel, zegt Nice, maar verder ben je actief als altijd en eet je meer dan behoorlijk. Ik ben er een weekendje vanonder gemuisd, ik ben sjamaan gaan spelen bij mijn groep barbaren in een larp (live action role playing game) en ik heb ervan genoten ! Ik moet wel toegeven dat ik je verschrikkelijk heb gemist, vooral dan ’s avonds. Eventjes zomaar terugkeren om je een knuffel te geven was nogal moeilijk, aangezien ik in Frankrijk voorbij Laon zat. Vrijdag heb ik nog vreselijk getwijfeld of ik wel ging gaan: ik voelde me nog slapjes, en buiten regende het meer dan pijpenstelen. Je papa verzekerde mij aan de telefoon dat hij zich beter voelde en dat hij het wel zag zitten, dus op de valreep heb ik mijn boeltje gepakt en ben vertrokken. Toen ik ’s avonds even belde, bleek dat jij je mama wel miste, en moeite had om door te slapen :-/ Of zoals papa het de volgende dag uitdrukte: ‘We hebben gevochten tot vier uur, om het kwartier was hij wakker en huilde.’ Fijn dus, en ik voelde me schuldig.
Op zaterdag is papa dan met jou, Sepp, Sofie, Margot en Maud naar Planckendael getrokken, beestjes kijken. Ik had papa gevraagd of hij voor jou een verslagje wou schrijven, maar blijkbaar heeft hij daar geen zin in. Hij vertelde me wel dat jij uiteraard weer overal in geïnteresseerd was: de mensen, de andere kinderen, blaadjes overal, en uiteindelijk ook nog een beetje de dieren. Tegen ’s avonds was je doodop en sliep je als een blok, gelukkig maar.
Zondag bleek je koorts te hebben en behoorlijk lastig te zijn, maar toen ik tegen zes uur thuiskwam, was daar niet veel van te merken: je genoot zichtbaar van de borstvoeding die je twee dagen had moeten missen, en zat te lachen en te kraaien. Ook het slapen ging vlot :-)

Gisteren heb je de hele dag bij Nice gezeten, maar toen papa rond een uur of vijf ’s avonds thuiskwam, vroeg hij me om met je naar de dokter te gaan. Oei ? Hij had je meegebracht, maar in de auto laten zitten omdat het spreekuur toch net begonnen was. Je had namelijk de hele dag diarree gehad, ’s morgens ook een beetje overgegeven, en Nice was er niet gerust in. Ik dus met jou richting dokter, om daar een overvolle wachtzaal aan te treffen. Hmpf. Meer dan een uur heb ik je tussen al die mensen zitten entertainen. Gelukkig staat er een tafeltje met twee stoeltjes en een hoop felgekleurde houten blokken. Die waren nieuw voor jou en dus bijzonder interessant. Een ander geluk was dat er na een tijdje nog een moeder binnenkwam met een dochtertje van 18 maanden, ook een zeer intrigerend gegeven. Tegen zes uur begon je echter honger te krijgen, en moest ik je voortdurend op schoot houden. Je was ondertussen ook zodanig moe dat je af en toe je kopje tegen mijn schouder aanvleide. Dokter Filip had inmiddels de cavalerie laten aanrukken in de vorm van zijn collega Tim, en ik was eigenlijk best blij dat hij het was die jou onderzocht, want hij kent je ondertussen al een beetje, en hij is goed met kinderen. Waarschijnlijk had je een beetje van een verkoudheid, wat het loopneusje en de lichte kliertjes in je keel verklaart. Het overgeven van vorige week was een virus, wat ik al door had. De diarree echter zou te wijten zijn aan een onderkomen darmflora, waardoor je af en toe verstopping krijgt - tiens tiens - waarop dan diarree volgt. Hij heeft capsuletjes voorgeschreven om die luie darmflora een schop onder hun kont te geven, en hopelijk betert het dan ook met je krampjes. Ik ben benieuwd.

Vandaag was Nice trouwens in haar nopjes: je had niet alleen meer dan twee uur geslapen deze voormiddag, je hebt in de namiddag ook zowaar een halve portie fruitpap binnengespeeld ! Ik had haar verteld dat ik met zuivere geplette banaan al succes had gehad bij jou, en dus heeft ze een kwart appel en een hele banaan geprakt. Morgen ga ik eens peer proberen, wie weet lust je dat wel.

Gecategoriseerd onder: Eetperikelen, Gewoon verslag, Pis- en kakverhalen, Ziek — Mama om 8:37 pm op Friday, September 24, 2004

Ik weet niet waar jij dat virus vandaan gehaald hebt, maar het is er een met een slecht karakter ! Papa en mama zijn namelijk allebei ook plat gegaan…
Dinsdagnacht wou je perse rond half twee je flesje, er was geen doen aan. Een halve fles was ook niet genoeg, je moest en zou een hele fles leeglebberen. Ik begrijp wel dat je honger had, je was per slot van rekening je maaginhoud al helemaal kwijtgespeeld. Met een bang hartje legden we je terug in je bedje, en ja hoor, een kwartier later hadden we weer prijs ! Gelukkig was tegen dan onderlakentje 1 al gewassen en gedroogd, zodat ik nog maar eens je bedje ververste, samen met je pyama, je slaapzak, je lakentjes en je dekentje. Beertje nummer 3 werd erbij gehaald, en jij mocht mee naar beneden, een beetje rechtop zitten en spelen. Tegen een uur of drie mocht je weer naar bed, maar je bleef rusteloos, zodat ik in het logeerbed heb geslapen met beide deuren open om onmiddellijk bij jou te zijn. Je sliep half en lag nonstop te kreunen. Tegen half vijf ben ik dan toch weer bij papa gekropen, maar je werd toch nog een paar keer wakker, en tegen half zeven wou jij weer eten. Zucht. Ik voelde me zo verschrikkelijk dat papa jou heeft gewassen en bij zich heeft genomen, en mij heeft laten slapen. School ging er niet dood van, zeker ? De hele dag door was je niet echt lastig, en heb je vooral veel geslapen, gelukkig. Tegen ’s avonds bleek dat je behoorlijke diarree had, dus dat werd nog maar eens bedjes verversen (god ik heb gewassen die dagen !) Je sliep weer heel onrustig, maar je sliep toch, al heb je me toch een paar keer wakker gemaakt. Je hebt die dag op melkvoeding geleefd, we wouden je darmpjes niet overbelasten met vaste voeding.
Donderdag ging je weer naar Bernice, toog papa aan het werk, en ging ik richting school. Hmm, bad idea. Het eerste lesuur ging prima, het tweede al heel wat minder. Ik dacht eerst dat het lag aan slaaptekort, niks wat een leuke klas leerlingen en een goeie kop koffie niet zouden verhelpen. Mis poes. Tegen elf uur lag ik zowat op apegapen, ben ik maar naar huis gegaan, flink overgegeven, en bedje binnen. De hele dag heb ik geslapen, afgewisseld met overgeven en toiletzitten. Papa zat voor een vergadering met klanten in Brussel, en reed zich vast in een gigantische file. Pas tegen zes uur is hij je kunnen gaan halen bij Nice, want ik zag het niet zitten om veel mijn bed uit te komen. Jij voelde je prima, maar papa zag tegen dan ook witjes om de neus, en installeerde zich in de zetel. Je had ons moeten zien: allebei op de tanden bijtend om jou je slaapkleertjes aan te doen en in bedje te leggen. En toen kwam de wet van Murphy: jij die altijd zo flink slaapt, zag het deze keer niet zitten, en wilde perse spelen. Nog tot negen uur heb je beneden gezeten (met een paar slaappogingen tussenin) terwijl papa als een blok lag te slapen en ik met de emmer bij me zat. Toen je eindelijk goed en wel sliep, heb ik maar hetzelfde gedaan.

Vandaag voelen papa en ik ons allebei nog behoorlijk flauwtjes, maar jij was alweer de happy parkiet. Maar best dat jij er niet zo van afziet als wij.

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Ziek — Mama om 8:38 pm op Tuesday, September 21, 2004

Arme lieve kleine jongen van me. We hebben je net weer in je bedje gelegd, en je zag nog wat witjes rond je neusje. Net = 23.15u, een uur waarop jij doorgaans diep ligt te slapen. Je werd namelijk rond een uur of tien wakker met een groot gehuil. Toen papa even naar boven ging om te kijken wat er mis was, riep hij mij er onmiddellijk bij: je had overgegeven, en nog geen klein beetje. Blijkbaar is de prei van deze middag bij Bernice je misvallen. Misschien was ze ook niet fijn genoeg gemixt, want ik kon er nog stukjes uithalen, zo erg was het. Zelf zag je behoorlijk bleek, maar met je levendigheid was zelfs zo laat op de avond niks mis. Terwijl papa je in bad deed, ververste ik je lakentjes, beertjes, pyamaatje en slaapzakje. Jij zat met pretoogjes te plonsen in je badje, genietend van de onverwachte tractatie op zo’n laat uur. Veel keus had je ons niet gelaten, want je ganse hoofdje was nat, en je haartjes plakten aan elkaar. Een kwartiertje later kon ik een proper ventje (nog lichtjes groen rond de neus, maar wel blij) in propere kleertjes in een proper bedje leggen. Ik had de deur nog niet dichtgedaan, gelukkig maar, toen ik een gulp hoorde. Onmiddellijk schoot ik op je af en kon je nog net uit een nieuw plasje opvissen. Alleen je gezichtje was nat deze keer, en je onderlakentje. Morgen moet ik dus echt wel meer onderlakentjes halen, want ik heb er maar twee. Ach liefje, je keek zo ongelukkig… Papa heeft je dan maar meegenomen naar beneden en je eventjes in je wippertje laten zitten tot alle voedsel weer was gedaald naar waar het hoort. Je bedje was ondertussen weer uitgewassen, wat gedroogd, en met een handdoek in. Deze keer leek je wel wat aangedaan. Arm kleintje… Nu lig je weer in je bedje, en voorlopig horen we niks. Straks ga ik toch nog even kijken bij je, ik zou niet willen dat je ligt te slapen in een plasje. Hopelijk is het niks ergs, en blijft het hierbij. Papa is gelukkig morgen thuis, zodat hij voor je kan zorgen. Je hebt toch een lieve papa, Wolfje.

Autostoel

Gecategoriseerd onder: Familie, Gewoon verslag, Mijlpaal, Pis- en kakverhalen, Ziek — Mama om 8:39 pm op Sunday, September 19, 2004

Het is echt druk geweest afgelopen week, pitoe. Ik heb onder andere mijn computer moeten herinstalleren (was dringend nodig, het ding kreeg slakallures) en daardoor heb ik niet kunnen schrijven naar jou. Nu is het zondagvoormiddag en lekker rustig, want jij zit bij papa boven, en ik hier beneden in mijn bureau. Je houdt ervan op steeds wisselende plaatsen te zitten, zodat je steeds nieuwe dingen hebt om naar te kijken en nieuwe spullen om mee te spelen. Speelgoed heb je anders wel genoeg: je vergaat er bijna in ! Toch koop ik zelf niks: je krijgt alles van je nonkels en tantes :-p. Alleen je badspeelgoed heb ik zelf aangeschaft: een knalgele badeend, een familie walvissen, een bekertje, en dan heb je nog een dikke rubberen spin die ik ooit heb gekregen van Nathalie in lang vervlogen tijden. In je kleine badje heb je meer dan voldoende aan je eend en je bekertje, maar vorige week is papa voor het eerst met jou in het grote bad geweest ! Jij zat in de badstoel tot aan je okseltjes in het water, en maar plonsen ! Gisteren heb ik hetzelfde gedaan, en vooral de douchekop intrigeert je: zo’n blinkend ding waar dan nog water uitkomt ! Zoals alle andere nieuwigheden wil je het ding dan in je mondje stoppen, maar krijg je water binnen en moet je verschrikkelijk hoesten.
Dat hoesten ben ik onderhand al een beetje gewoon: je hebt een stevige verkoudheid te pakken, en sniffelt, snuift en kucht als een oude hond. Verder laat je het niet aan je hartje komen hoor: je bent even actief en vrolijk als anders. Ook je eetlust laat je er niet door bederven, al eet het soms niet makkelijk met een verstopte neus. ’s Middags ben ik soms bang dat je gaat ontploffen - of dan toch overgeven achteraf: je eet zowaar een hele ontbijtkom patatjes (of rijst of wat het ook is) leeg. Aanporren hoeft echt niet, wel integendeel: je mondje gaat soms sneller weer open dan dat papa of ik het eten kunnen aanvoeren. Ook Nice bevestigt dat, zeker als het witloof of rode bietjes zijn. Ging het maar zo vlot bij de fruitpap… Daar heb je nog steeds geen zin in, en ik heb al een hoop soorten en combinaties geprobeerd. Even dacht ik deze week dat ik het gevonden had: ik had een Compotine (een klein potje vruchtenmoes van verschillende soorten fruit) opgewarmd, en dat bleek je al lekkerder te vinden: met enig aandringen at je het helemaal leeg. ’s Avonds echter… Tegen een uur of twaalf, toen je toch al een paar uurtjes in bed lag, begon je plots te huilen, en behoorlijk hard. Nu gebeurt dat soms nog, en dan zit er een windje verkeerd, of heb je slecht gedroomd, of ben je je tuutje kwijt. Ik viste je uit je bedje en nam je sussend in mijn armen, maar het beterde niet of nauwelijks. De armen van mama zijn doorgaans nochtans een wondermiddel… Het was duidelijk je buikje waar het mis ging. Ik heb je dan maar ‘gethermometerd’, en na een hoop lucht die eruit kwam, voelde je je blijkbaar al wat beter. Je ging terug je bedje in. Een half uur later: zelfde scenario. Je huilde opnieuw van ellende. Nog maar eens de thermometer bovengehaald, en ook deze keer kwam er een behoorlijke hoop naar buiten. Kalmeren deed je echter niet, of toch niet echt. Ik zat in het gele zeteltje in je kamer, in het halfduister, met jou op je buikje boven op mijn buik, je hoofdje in de plooi van mijn arm. Doorgaans is dat voldoende om weerspannige buikjes klein te krijgen, maar niet deze keer. Je dommelde in, om dan na vijf minuten weer met een huil wakker te schieten. Als ik je dan suste en over je buikje wreef, werd je wel weer rustig… tot weer vijf minuten later. Uiteindelijk ben ik maar in het logeerbed gekropen - papa mist zo al genoeg slaap, en ik loop ook moe - met jou in mijn armen of zelfs boven op mij. Op die manier kon ik ook platliggen, kreeg ik het opnieuw warm, en kon ik je toch telkens opnieuw geruststellen dat mama er was voor jou. Uiteindelijk, tegen een uur of twee, ben je echt in slaap gevallen en kon je opnieuw je bedje in, en ik in het mijne. Vreselijk fruit… Op aanraden van Nice - want ook zij krijgt je niet meer dan een paar happen fruit gevoerd - ga ik straks eens Petit Gervais Baby proberen. Eens zien wat dat geeft. Gisteren heb je nochtans een halve geplette banaan opgegeten, niet met volle goesting, maar toch.

Ik denk dat het niet al te lang meer zal duren voordat je begint te kruipen. Je doet toch verwoede pogingen in die richting, en eindigt altijd met een huilconcert uit pure frustratie. Als papa of ik in de zetel zitten met jou op schoot, dan kruip je alle richtingen uit: je wurmt je in de gekste bochten en posities om toch maar bepaalde dingen te kunnen pakken, en schatert als je over ons heen mag klauteren. Je hebt alleen nog het kruipmechanisme niet door: dat poepje gaat nog niet de lucht in. Ik ben eens benieuwd wat ons nog te wachten staat als het je wel lukt. Erger dan wat de hond in zijn apenjaren heeft uitgespookt zal het wel niet zijn, zeker ?

***

Het is nu late namiddag, en jij ligt alweer in je bedje. Je was uitgeput, en dat kan niet missen ook ! We zijn naar oma Annemie en opa Koen geweest, en ook je twee nonkels waren daar met Sarah en Delphine. Eerst heb je geloof ik wel anderhalf uur geslapen, en daarna was je zo’n blije baby ! Er is ongelofelijk met je gespeeld geweest: je bent blijkbaar gek van Delphine, en daarna heeft Roeland met je zitten spelen met een sierkussen, waar floshkes en opgenaaide bloemen op staan die je kon pakken. Alleen jammer nog dat het allemaal gebroken wit was, felle kleurtjes hadden het nog leuker gemaakt. We hadden je boerderij meegenomen, en je vond het maar wat leuk dat iedereen de dierengeluiden zat na te doen. Ook in de nek zitten van je papa was heel erg plezant, zeker toen peter Jeroen je nog een handje kwam helpen. Je bent van de ene naar de andere gegaan, overal werd je dooreengeschud, aangemoedigd om te kraaien en te schateren, aangevuurd om te spelen met de gekste dingen, je hebt over iedereen heen geklauterd enzovoort. Ik denk dat je het gewoon heerlijk vond, al die aandacht. Na verloop van tijd werd het welletjes, en toen je dan na de autorit - vandaag voor het eerst in de autostoel, en niet langer in de maxicosi - je bedje zag, was je meteen verkocht. Je bent een heerlijke baby, Wolfje !

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag — Mama om 8:41 pm op Friday, September 10, 2004

Ik weet niet wat je daar allemaal uitspookt bij Nice, maar je bent gewoon doodop als ik je afhaal ! Veel slapen doe je er niet, maar dat had ik wel gedacht. Verder moet je heel veel rondkijken: hier thuis ben je geïntrigeerd door de gedragingen van de hond, daar zit je vaak in je park van waaruit je de andere kinderen kan gadeslaan, en dat doe je dan ook voortdurend, zegt Nice. En dan al dat nieuwe speelgoed… Geen wonder dat je, als ik je afhaal om 17.30u, hier thuis nog wat met mama speelt, tegen zes uur al om eten bedelt, en dan tegen half zeven zowat ter plekke in slaap valt. Het wordt inderdaad elke dag vroeger: gisteren lag je in bed tegen zeven uur, vandaag was het met moeite half zeven. Je protesteert helemaal niet, wel integendeel: je lijkt wel dankbaar als ik je in je pyamaatje en slaapzak heb gestoken, en je dan neerleg met je tuut in je mondje en je beestje in je handjes. Gisteren was je zodanig moe dat je niet eens bent wakker geworden voor je laatavondflesje: pas tegen half zes werd je wakker en wilde je eten. Als we dat nu nog eens zouden kunnen verlengen tot zeven uur…

Onthaalmoeder

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Eetperikelen, Gewoon verslag, Mijlpaal — Mama om 8:42 pm op Wednesday, September 8, 2004

Zondag heb je voor het eerst het een hele namiddag zonder mama en papa moeten stellen. Gelukkig waren er waardige vervangers: opa Jeroom en Omaly kwamen op jou passen, en ze deden het maar wat graag ! Wij moesten naar het feest voor het zestigjarige huwelijksjubileum van omoe en opoe (zo noemen Margot en Maud hen, dus ik neem dat maar over), en het zou niet erg praktisch geweest zijn met jou erbij. Omaly was zo trots als wat dat ze jou je worteltjes mocht voeren en dat jij enthousiast toehapte. Het fruit was heel wat minder, maar dat was te verwachten. Opa heeft ongelofelijk veel met je gespeeld, en jij genoot van alle aandacht.

Maandag was dan weer een grote stap: vanaf nu ga je officieel naar de onthaalmoeder, Nice. Drie dagen per week ontfermt zij zich over jou en nog vier andere kinderen. Ik was maar wat trots toen ze zei dat één van de andere jongens, Wout, vier dagen jonger is dan jij maar nog helemaal niet zit. Verder was ze nog steeds opgetogen over jou: je bent rustig, je zit braaf te spelen, en je eet echt wel goed. Alleen dat slapen zit er nog steeds niet in: als je drie kwartier in de voormiddag slaapt, en een uurtje na de middag, dan is dat voor jou doodnormaal. Soms kan je wel eens twee uur slapen, maar da’s eerder uitzondering dan regel. Het zorgt er dan natuurlijk wel voor dat je tegenwoordig rond zeven uur in je bedje verzeilt, en dat je dan slaapt tot zeven uur ’s morgens (met uiteraard een ‘lunchpauze’). Zo hebben papa en ik heerlijk rustige avonden, al zijn die al een pak korter geworden dan vroeger, sedert jij ons ’s nachts een paar keer uit onze slaap haalt.

Vandaag hebben we allebei genoten van onze dag, heb ik de indruk. Het was stràlend weer: een staalblauwe lucht, volop zonneschijn (maar gelukkig niet meer die brandende zomerzon), een heerlijk briesje en een temperatuur van rond de 27°. Toen ik tegen de middag uit school thuiskwam, was papa net een poging aan het ondernemen jou eten te geven. Jij zag dat duidelijk niet zitten, stribbelde tegen en was aan het huilen. Tot je mij zag. Zodra ik je overnam, kalmeerde je, en zonder tegensputteren heb je je groentjes opgegeten. Daarna heb ik ons buiten geïnstalleerd. Jij gezeten onder de luifel op je speeldeken, druk in de weer met speelgoed allerhande, ik op een tuinstoelkussen aan het verbeteren, en de hond er vrolijk tussenin. Dat jij zo zot kan zijn van dat beest ! Je mag nog aan het huilen zijn, van zodra je Catullus in het vizier krijgt, begin je uitbundig met armen en voeten te zwaaien, te kraaien en in zijn richting te bewegen. Gelukkig is het enthousiasme wederzijds: hij doet niets liever dan je handjes en voetjes aflikken, en als hij de kans krijgt, je snoetje. Rond een uur of zes ’s avonds heeft papa zich dan bij ons gevoegd voor een wandeling langs het kanaal met de hond. Ik dacht dat je onmiddellijk in slaap zou zijn gevallen in je buggy, maar er viel veel te veel te bekijken, niet in het minst de gedragingen van de uitbundig snuffelende hond. Daardoor viel je, toen ik je na je avondeten in bed stopte, quasi dadelijk in slaap: je was gewoon afgepeigerd. En toch zijn het deze dagen die de moeite waard blijken. Alleen zo verschrikkelijk jammer dat jij die onherroepelijk vergeet…

Terug aan het werk.

Gecategoriseerd onder: Eetperikelen, Gewoon verslag, Op stap — Mama om 8:44 pm op Sunday, September 5, 2004

Het is een hectische week geweest, molletje, maar ik had ook niet anders verwacht. Papa had gelukkig vrijaf kunnen nemen om de stress van de eerste schooldag/-week op te vangen. Niet alleen voor jou is er verandering op til, ook ik moet na zeven maanden opnieuw beginnen. Ligt het nu aan een licht verhoogde nervositeit, of is het al het vallen van de bladeren ? Ik weet het niet, maar jij slaapt heel erg onrustig de laatste week. Gemiddeld maak je ons een keer of vier wakker op een nacht. Soms is het genoeg je een aai over je bol te geven en je tuutje in je mond te stoppen om je verder te doen slapen. Meestal moet ik je echter in mijn armen nemen en je sussen, en dan zit ik een tiental minuutjes met jou in het zeteltje in je kamer, terwijl ik je wieg en zachtjes toespreek. Blijkbaar werkt het rustgevend op mijn warme boezem te liggen :-p Een paar keer was je, vermoed ik, niet eens wakker: je ogen waren geen moment open, je keeltje daarentegen wel, en zodra je me voelde, was alles weer in orde. Op andere momenten ben je klaarwakker midden in de nacht, en wil je spelen. Papa heeft zo al om half vier ’s nachts aan zijn computer gezeten, terwijl jij vrolijk zat te kraaien en te spelen.

De veranderingen deze week zullen er ook wel voor iets tussen zitten. Sinds zondag zijn we van drie borstvoedingen overgeschakeld naar twee, ’s morgens en ’s avonds. Dat betekent dat je nu om half vier fruit krijgt, en dat je flesje rond middernacht valt. Dat flesje is totaal geen probleem, een kwart liter werk je zonder morren naar binnen. Ook ’s middags is je eetlust die van je grootvader: soms denk ik dat je gaat barsten ! Papa en ik hebben de illusie dat we een dubbele portie kunnen maken, maar zolang er in de pot zit, blijf jij toehappen. Rode bietjes zitten ongetwijfeld in je top drie van lekkernijen. Maar dat fruit… Is het omdat je ’s middags zoveel eet, dat je rond vier uur niet echt honger hebt ? Feit is dat je met moeite een paar hapjes wilt, en daarna resoluut je hoofdje afdraait en de lepel wegduwt. Ik heb al een paar soorten fruit geprobeerd, maar blijkbaar ben je geen zoetekauw.

Dinsdag zijn we samen naar de Colruyt getrokken, en omdat je me eigenlijk toch te zwaar wordt in je draagzak, heb ik je rechtstreeks in de kar gezet. Man, dat was plezant ! Je kon alles zien, met je beentjes wiebelen, mama’s boodschappenlijstje opeten, met haar sleutels spelen… Je zit dus echt wel mooi recht tegenwoordig :-) Het maakt het alleszins een stuk makkelijker om je mee te nemen naar de winkel.

Woensdag was dan de grote dag: mama terug aan het werk ! Ik vond het heerlijk, jij had er wat meer problemen mee. Ik had je gevoed ’s morgens, en had je daarna aan papa overgedragen. Die gaf je je badje, deed je kleertjes aan, en kreeg je niet opnieuw in je bedje. Ach ja, dat gebeurt wel meer. Rond half twaalf kreeg je je potje worteltjes met patatjes en kip voor je neus, maar daar ging het mis. Hoewel je anders zo verzot bent op dat warme eten, wilde je er deze keer niets van weten. Papa geeft je nochtans wel vaker je eten, maar dan is mama toch altijd wel ergens in de buurt. Niet vandaag dus. Na drie kwartier gevecht won je het pleit, en kreeg je een flesje melk. Toen mama een beetje later thuiskwam, kon je je blijdschap niet op ! Je lachte, kraaide, klampte je vast en gaf me voortdurend kusjes, enfin, toch jouw versie ervan. Mijn hele gezicht was ondergelebberd ! Om half vier at je dan de hele wortelpot leeg. Tot zover de portie voor de volgende dag :-p

Donderdag moest ik een uurtje later beginnen, dus je was al gewassen, gekleed en opnieuw in je bedje toen ik vertrok. ’s Middags ging je hetzelfde scenario hanteren, maar dat was buiten papa’s koppigheid gerekend: na drie kwartier gevecht om de rode bieten - één van de gesneuvelden was je witte broekje - was het deze keer jij die plooide en braaf je kommetje leeg at. Flink zo. Ik kwam thuis over de middag om te eten, en jij was zo blij dat je zonder morren je bedje inging voor je middagslaapje. Vrijdag heb je meteen het hopeloze van het gevecht ingezien, en netjes gegeten. Die namiddag ben je met papa naar het Illycafe gemogen, want hij wou zeker Dirk spreken, en ik zat met leraarsvergadering. Je was doodop ’s avonds, zeker omdat ik nog met je naar de dokter geweest ben (allergische reactie op muggenbeten blijkbaar) en het al voorbij je bedtijd was.

Gisteren was het een kalme dag overdag: papa moest werken in de voormiddag, en ’s namiddags hebben we samen de Delhaize verkend. Het was namelijk opa Koens verjaardag, en we hebben hen en je twee nonkels met vriendinnen uitgenodigd om mossels te komen eten. Ik had hen gevraagd tegen zeven uur, zodat ze je nog even konden zien, maar om één of andere reden was je tegen half zeven al compleet uitgeteld. Toch kon ik je nog wakker houden tot oma, opa, Roeland en Sarah hier waren, maar toen werd het je te veel. Die nieuwe indrukken, als je al zo moe was, waren teveel van het goede, en je zette het op een brullen. Ik heb je dan maar in slaap gesust en in je bedje gelegd. Op Jeroen en Delphine wilde ik niet wachten, gezien je peters reputatie om nogal wat te laat te zijn. Groot was dan ook diens ontgoocheling toen ze een paar minuten later toch toekwamen, quasi op tijd, maar toch te laat om jou nog te zien. Jammer, maar er zullen de komende jaren echt nog wel gelegenheden genoeg zijn om je te zien.