We hebben een paar bewogen dagen achter de rug, poetie Iedereen die hoorde van jouw koorts en diarree (die trouwens de volgende dag weer over was) suggereerde dat het wellicht om jouw tandjes ging, maar hoewel die duidelijk klaar zitten, heb ik niet de indruk dat het voor direct zal zijn. Je knabbelt overal op, bijt op alles, kwijlt met hele sloten tegelijk, maar dat doe je al een paar maanden, dus dat vind ik al geen indicatie meer.

Sinds vorige zaterdag krijg je trouwens ook vlees: kalkoen, kip, gehakte biefstuk, weliswaar in hele kleine hoeveelheden nog. Je lijkt het allemaal best te vinden: onversaagd gaat dat mondje van jou open als je een lepel ziet afkomen, en vaak eet je veel meer dan dat ik verwacht had. Maar je hoort me niet klagen :-p

Vorige week donderdag ben ik met jou trouwens even tot bij Gwen en Erik geweest om Ernest te begroeten. Blijkbaar vind je andere baby’s heel leuk, want je kon je ogen niet van Ernest afhouden. Hij zag jou trouwens ook wel zitten: hij probeerde voortdurend om bij jou te geraken en je vast te pakken. Ik vind het alvast heerlijk dat hij maar een half jaartje ouder is dan jij: jullie zullen nog veel samen kunnen spelen. De vrijdag daarvoor heb je dan weer je ogen nog maar eens uitgekeken op Sofie’s prachtige blonde meisjes: we zijn samen naar Eeklo gaan shoppen, jij en Maud elk in de buggy, Margot te voet mee. Ik heb er echt van genoten, en ik had de indruk dat ook Sofie het heel leuk vond. Jij was gewoon doodop. Afgelopen zondag werd je weer op een schouwspel getrakteerd: Leander werd 5, en we waren uitgenodigd in Lembeke voor een soortement picnic. We hadden ongelofelijk veel geluk met het weer: de zon scheen volop, en de kinderen konden zich uitleven in de grote tuin, terwijl de volwassenen een conversatie probeerden te voeren onder het “kinderoppassen” door. Jij vond het in het begin allemaal best, er was volop beweging en ambiance. Na verloop van tijd werd je wel moe, maar de voor jou ongewone kindergeluiden zorgden ervoor dat je niet in slaap raakte. Uiteindelijk ben je toch in slaap gevallen in je buggy, nadat papa een eind met je was gaan wandelen. Daarna was je weer vol energie, zodat je nog even met Ernest hebt zitten spelen - voor zover dat mogelijk is natuurlijk. Je kan trouwens sinds zaterdag min of meer zitten: toen viel het ons plotseling op dat je quasi niet meer omvalt, alleen nog als je zijdelings naar iets probeert te grijpen. Je hebt nog niet door dat je je zwaartepunt niet te ver mag verleggen. In elk geval vind je het prachtig, en je kan dan ook soms wel een half uur op je eentje zitten spelen in je nest, het ene speelgoedje na het andere grijpend.

Mama is deze week weer eens door haar rug gegaan, en dat betekende voor jou dat papa zich meer met je bezighield, aangezien ik moeite had om je te tillen. Je weegt dan ook al meer dan acht kilo. Ugh.

Gisteren kon je weer vrolijk zitten kijken naar de kinderen rondom je: deze keer was het Margot die verjaarde, waardoor we bij Sepp en Sofie in de tuin gezellig taart hebben gegeten en daarna een koud buffet. Jij keek, en zag dat het goed was, tenminste zolang je maar je flesje kreeg van papa.

Vandaag trouwens weer een mijlpaal in je jonge leventje: ik moest herexamens afnemen, papa zat op de bank, dus jij mocht voor de eerste keer naar Bernice, de onthaalmoeder. Ik geef toe dat ik eventjes moest slikken toen ik je achterliet, maar je zat te lachen en te kraaien in je maxicosi, dus zo erg leek je het allemaal niet te vinden. Toen ik je rond een uur of twee deze middag weer ophaalde, vertelde Nice dat je rustig had geslapen, gespeeld, gegeten, weer geslapen… Ze vond je een hele lieve toffe baby, en ik hoop dat dat zo blijft. Nu was je er nog alleen, vanaf volgende week maandag zullen ook de andere kinderen er zijn, en zal je het nog veel leuker vinden. Het is de bedoeling dat je drie dagen per week gaat, de maandag, donderdag en vrijdag. Heh. Een hele verandering, niet alleen voor jou, ook voor ons.

Faust is hier net weg, hij is blijven eten, en jij was nu toch aan het bleiren gegaan ! Je wou weer eens, net zoals de afgelopen dagen, nergens zitten/liggen/hangen/staan, zelfs niet op mijn arm. Je klaaglijke huiltje toont dan wel dat er iets mis is, maar we hebben geen idee wat. Je leek me wel warm te hebben, en ja hoor, 38.8° en diarree. Ik heb je ververst en in je bedje gelegd, en blijkbaar was het daar na enig protest nog zo verkeerd niet, je slaapt momenteel. Over je eten hebben we anders niet te klagen: je eet ’s middags echt wel veel - vooral als het broccoli is - en ’s avonds drink je bij papa toch 200 ml uit. De geneugten van een flesje water begin je ook te ontdekken, en je weet hoe je de handvatjes moet vasthouden. Dat je de fles omhoog moet houden om er water uit te krijgen, dat is nog een beetje veel gevraagd, maar dat komt wel.

Zes maanden ben je vandaag, een half jaar, en nog steeds mijn kleine wonder. Papa en ik hebben gisteren alle fotootjes van jou hier zitten bekijken, en het is ongelofelijk hoeveel je al gegroeid en veranderd bent. Je bent geen klein hulpeloos wezentje meer, je bent al echt een ventje met een eigen willetje en karaktertje. Ik vind het heerlijk, maar ik voorzie nog een boel problemen als je even koppig blijkt als je mama en papa :-p
De afgelopen dagen hebben we niet veel gedaan, wegens nog steeds te warm. Jij hebt zelfs zonder meer in een rompertje geslapen, met enkel een lakentje dat na een paar minuten toch al compleet ergens anders lag dan oorspronkelijk. Ik weet begot niet wat jij uitspookt in je bedje, maar ik weet zeker dat je een even erge wriemelaar bent als je papa. Die is er al in geslaagd wakker te worden met zijn donsdeken UIT het hoeslaken, en jij ligt vaak compleet in de andere richting van je bedje, met je hoofd aan je voeteinde. Ook je lakentje en dekentje liggen op de raarste plaatsen. Lang leve de slaapzak, zou ik zeggen, dan hoef ik er niet bezorgd over te zijn dat je kou krijgt. Alhoewel, deze laatste dagen is daar geen gevaar voor.
Je bent trouwens een echte groene jongen aan het worden: van zodra je Catullus ziet, begin je te lachen, enthousiast zijn richting uit te gebaren, te schateren, te kraaien… Ook blaadjes blijken enorm fascinerend: we kunnen je bijna geen groter plezier doen dan je onder een boom of plant te houden waar je aan de blaadjes mag komen. De rest van de wereld houdt dan eventjes op te bestaan, zó ongelofelijk intrigerend zijn die zachte groene dingen. Alleen de zon kan je niet bekoren: van zodra er zon op je gezichtje valt, draai je je weg, begin je met je handjes te wrijven, en als het te lang duurt, zet je een keel op.

Hehe je ligt te kraaien in je bedje momenteel. Je doet nog steeds een voormiddagslaapje, en blijkbaar ben je nu wakker, maar vind je het niet erg. Waarschijnlijk ben je weer met je tenen aan het spelen, je favoriete speelgoed. Heel makkelijk natuurlijk, je hebt die altijd bij. Je slaapritme is trouwens aan het wijzigen: na je flesje rond half acht ’s avonds ga je in je bedje, en als ik je zelf niet wakker maak - wat ik probeer te vermijden - wil je eten rond twee uur, en dan pas opnieuw rond acht uur ’s morgens. Dat betekent dat je eigenlijke nachtvoeding is weggevallen. Wellicht ga ik je over een week of twee proberen op een vast ritme te zetten: wakker maken om te eten om middernacht, en dan opnieuw rond zeven uur ’s morgens, voordat ik naar school vertrek. Hopelijk lukt dat, want anders ben ik doodmoe op school, en het zal zo al hard genoeg zijn, terug een werkritme aankweken na 7 maanden thuis… Gelukkig heb ik dan eindelijk ook weer een inkomen, want ook aan mijn spaargeld komt zo langzamerhand een eind, en als je weet dat je vlot voor 70 euro luiers alleen al verbruikt per maand…

Het is half twaalf ’s nachts, en het is nog steeds 28° graden buiten tegen de muur. Jij hebt het echt moeilijk met die hitte: je eet niet veel maar wel vaak, en wil maar niet slapen. Het heeft ons deze avond meer dan 2 uur gekost om je kalm te krijgen, zodat je wilde slapen. Overdag heb je nochtans een paar slaapjes gedaan, maar toen had ik het nog iet of wat koel kunnen houden. Gisteren zijn we naar de oma’s geweest, en ook daar bleek het moeilijk te zijn om te slapen. Nochtans ken je het bedje ondertussen echt wel goed, en was het ook koel in de kamers. Opa Jeroom heeft een hele tijd met je zitten spelen, en jij schaterde het uit. Je groentjes wilde je niet, ook vandaag niet, al had ik ze zelf gemaakt en was het courgette, wat je graag eet. Ik geef je tegenwoordig ook een zuigflesje met water, maar dat vind je maar bizar. Ik hoop dat als het weer wat kouder wordt, jij ook weer zonder problemen wil slapen en eten, molletje. Ik heb het er momenteel echt moeilijk mee, maar je bent nog steeds heel actief en mollig, dus blijkbaar kom je nog steeds niks te kort.

Ik weet niet wat er scheelt, muisje, je bent zo moe als wat en wilt niet slapen. Maar waar ik je ook zet, het is verkeerd, zelfs mijn armen voldoen blijkbaar niet. Je hebt natuurlijk ook last van de warmte, zoals iedereen hier. Nochtans heb je enkel een rompertje aan, en veel minder kan niet. Misschien mis je wel de auto ?

Vrijdag zijn we een heel eind gaan rijden met de auto, na je ochtendslaapje. Het kasteel van Chenonceau ligt ongeveer 80 kilometer verder, vandaar, maar het is zeker en vast de moeite. We zijn eerst iets gaan eten in het dorpje Chenonceaux zelf, en jij zag je worteltjes compleet niet zitten. Het was nochtans van zeven uur ’s morgens geleden dat je had gegeten. Wellicht de warmte ? Want na een koude regendag (18°, in de late namiddag 23°) scheen de zon weer volop en klom het kwik weer vlotjes naar 30°. Daarna zijn we naar het kasteel gaan kijken, niet zo spectaculair en megalomaan als Chambord, maar even indrukwekkend en veel sierlijker. Het feit dat het als een brug over de Cher is gebouwd, doet er ook veel aan natuurlijk. Jij kreeg de borst in het kasteelpark, op een bankje in de schaduw.

Daarna hebben we de panoramische route langs de Loire genomen, hebben in de verte nog het kasteel van St-Aignan, dat van Amboise en dat van Chaumont-sur-Loire gezien, en zijn dan een ijscoupe gaan eten in Blois. Uiteindelijk waren we terug thuis rond 18 uur, waarop jij prompt weer dronk. Slapen was er nadien niet meer bij, en tegen acht uur werd je ronduit lastig. Tot onze grote verbazing wou je alweer een flesje ! Daarna ging het slapen al een heel pak vlotter, al werd je zowel om middernacht, als vier uur weer wakker voor voeding. Klein vretertje !

Zaterdag hadden we alles maar in de auto te laden (we hadden vrijwel alles ingepakt de avond voordien), te ontbijten, en tegen half tien waren we alweer onderweg. Deze keer gingen we ons niet laten vangen, en wilden we stoppen op jouw ritme. Gelukkig sliep je eerst grondig door, zodat we al een heel eind op de autoweg waren vooraleer je wakker werd. Eten deed je op een parking in de auto rond half elf. Het verkeer viel goed mee - blij dat we ons niet door de files in de andere richting moesten worstelen - maar jij koos de kluwen rond Parijs uit om lastig te doen. We hebben je even laten bleiren, en zijn naar Senlis gereden, een alleraardigst oud stadje, om daar onze middagportie energie op te doen. Jij dronk wat, maar aangezien het nog niet zo lang geleden was, zonder veel enthousiasme. Ondertussen was het wel al heet geworden… Vanuit Senlis verder richting België, en jij was de auto zo grondig beu dat je het laatste half uur op papa’s schoot hebt gezeten. Tegen half vijf waren we thuis, en jij speelde heerlijk in je park, blij door de hernieuwde kennismaking met sommige van je speeltjes. ’s Avonds viel je dan ook als een blok in slaap, toen ik je in je bedje legde. Eten wilde je om middernacht, en dan heb je gewoon doorgeslapen tot acht uur deze morgen ! Je gaat het nog leren, liefje !

Straks gaan we op omabezoek: eerst eten bij Omaly en Opa Jeroom, die net geopereerd is, en daarna boterhammetjes bij Oma Annemie en opa Koen. Uiteraard willen ze je allemaal dolgraag zien, ze hebben je een hele week moeten missen !

Jij bent nog bezig aan je voormiddagslaapje, dus kan ik net zo goed zitten typen. Gisteren was het echt een druildag, maar ik had geen zin om nog een dag binnen te zitten. Daarom zijn we na de middagbaguette naar Orléans getrokken in de gietende regen. Jij hebt gelukkig een goeie regenkap aan je buggy, en mama en papa pasten min of meer onder een grote zwarte paraplu. Toch hadden we niet veel zin in een wandeling, en daarom zijn we de kathedraal gaan bekijken, hebben we een koffietje gedronken terwijl jij het op melk hield, en hebben je daarna je eerste dosis cultuur toegediend: het Museum van Schone Kunsten in Orléans, niet bijzonder groot maar wel de moeite waard. Jou kon het niet veel schelen, als het maar kleurtjes had. Ondertussen was het gestopt met regenen, maar de zin om te wandelen was er toch nog niet. Per auto kan je de Loire en de bruggen ook zie, dus hebben we dat maar gedaan. Rond half zeven waren we terug ter kastele, kreeg jij je flesje en ging je het bedje binnen. Mama en papa zijn nog net iets langer opgebleven, want niet alleen was er Parijse gelakte eend en Libanese pattiserie (vreselijk, ronduit vreselijk, veel te lekker), maar een van de andere gasten was een betweterige, name-dropping journalist met wie het interessant discussieren was. Dat vond papa toch, want ik kreeg er alleen maar koppijn van. Vandaag, onze laatste dag hier, gaan we weer op kastelenbezoek, en aangezien jij net wakker wordt, vertrekken we maar.

Het is half elf ’s morgens, en jij zit naast me rustig in je wippertje te spelen met je blokjes en zo. Het is vannacht namelijk beginnen regenen, en sindsdien is het nog niet gestopt: een dikke gestage regen die alles doordrenkt. Vandaag gaan we naar Orléans, en we gingen het vertrekuur toch van jou laten afhangen, of we hier nog gingen eten of niet. Rondlopen in de regen verveelt snel, dus we vertrekken pas na de middag, in de hoop dat de regen het dan voor bekeken heeft gehouden, en dat jij toch wat groentjes binnenkrijgt. Een lekker rustige voormiddag zal deugd doen voor alledrie, en papa is erop gebrand ook boek drie uit te lezen. In de vooravond, voor het eten dat doorgaans geserveerd wordt rond half tien, zitten we meestal rustig wat te lezen. Daarna wordt het moeilijker, want dan slaan we steevast aan de praat met de andere gasten. Tot hiertoe hebben we al Fransen gehad, Vlamingen, een Frans-Engels koppel uit Zuid-Afrika… En allemaal vinden ze je een schatje, net zoals de Vietnamese gastvrouw.

Je slaapt eindelijk: je was zo moe dat je nauwelijks van je fles hebt gedronken, maar dat je ook niet meer wilde slapen. Pas na een deftig boertje kreeg ik je rustig, en nu lig je net in je bedje. Het was weer een zware dag vandaag, pietiepoet. Deze morgen hebben we je eerst je slaapje laten doen, zodat het half elf was tegen dat we vertrokken. Doorgereden tot Romorantin Lanthenay, een dorpje dat niet zo pittoresk was als verwacht. Papa voelde zich trouwens niet echt goed, dus veel lol was er niet aan. Dan maar doorgereden tot in Valençay waar zich een prachtig kasteel bevond van Talleyrand. Eerst heeft mama daar iets gegeten, want papa zag dat niet zitten, en jij stond op een bizar uur. Daarna naar het kasteel zelf, waar papa opnieuw de bovenverdieping heeft gemist door alle trappen, omdat jij daar uiteraard niet op kon met je buggy. Hij zei dat hij het niet erg vond. Tegen dan liet jij duidelijk blijken dat je ondertussen wel honger had gekregen, maar we zagen het niet zitten om je koude spinazie te voeren. Handig toch dat mama nog steeds noodrantsoenen bij zich heeft… Na de voeding was jij uitgeteld, en gingen we met ons drietjes het labyrint in. Jammer dat jij je dat niet zal herinneren, je had het vast leuk gevonden. Tegen half vijf vonden we het welletjes en keerden terug naar de Mont Suzey, weliswaar met een tussenstop in Selles-sur-Cher (waar we jou niet wilden wakker maken en het plaatselijke kasteel dus uit de verte hebben bekeken), een poging om het Chateau du Moulin te bezichtigen (gesloten op woensdag) en een koffietje in Romorantin, omdat jij wakker was geworden en genoeg had van de onpraktische houding in de stilaan te kleine maxicosi. Ik hoop dat je rap kan zitten, kleine muis, dan kan je in een autostoel en zie je tenminste ook iets.

Gisteren werd ik onderbroken door de `kasteelheer’, die ons een rondleiding gaf door het chateau en er de nodige uitleg bij verschafte. De andere kamers zijn prachtig, het geheel is geklasseerd, maar ik ben heel erg blij met ons verblijf, want hier blijft het heerlijk koel, hebben we plaats zat en is er zelfs een keukentje waar we jouw eten opwarmen.
Ik was je aan het vertellen over het kasteel van Chambord, waar jij het niet onder de markt had. Er waren zodanig veel trappen - waaronder de prachtige dubbele helix van Leonardo da Vinci - dat we geen andere keus hadden dan de buggy beneden te parkeren en jou op de arm mee te nemen. In het begin was je heel enthousiast, je zag zoveel meer, maar al gauw vond je het niet meer leuk door de verschrikkelijke hitte. Papa en ik hebben nauwelijks iets van het kasteel zelf gezien, we zijn gewoon tot boven gegaan, een paar kamers bekeken, genoten van het uitzicht, en weer naar beneden geracet, want tegen dan toonde jij duidelijk tekenen van oververhitting: je zweette verschrikkelijk, legde je hoofdje tegen onze schouder, huilde maar had precies zelfs daar niet de fut meer voor. Beneden aangekomen hebben we je op een bank in de koelte gelegd, je wat water gegeven en je gezichtje en armpjes en beentjes wat verfrist. Je leek snel weer op je positieven te komen. We besloten dan maar beneden in het kasteel wat rond te kijken, het was er koel en jij kon in de buggy. Na een ijsje reden we verder naar het kasteel van Villesavin, maar daar konden we niet omtrent zonder te betalen, en we wilden het enkel maar van buitenaf zien. Jij was ondertussen in de auto in slaap gevallen en we wilden je niet wakker maken, dus wij verder naar het kasteel van Cheverny, ook wel bekend als Kuifjes Moulinsart/Molensloot. Daar hebben we een eindje rondgewandeld in het park - de zon was versluierd dus de hitte was iets draaglijker -, heb jij eten gekregen van mama, hebben papa en ik om beurten het kasteel bekeken terwijl de ander de wacht hield bij jou, en zijn we geëindigd bij de hondenkennel. Vandaar ging het terug naar huis, en waren we allerdrie om ter blijdst over de koelte binnenshuis. Later op de avond is het dan beginnen donderen, maar regen was er niet bij. In elk geval was het deze morgen overtrokken en heerlijk koel, amper twintig graden. Tegen half tien zijn we vertrokken richting Blois, en daar hebben we een prachtige wandeling gemaakt en iets gegeten op een heerlijk zuiders aandoend pleintje. Alhoewel, gegeten is veel gezegd in jouw geval. Ik geef toe dat die worteltjespuree uit potjes niet te vreten is in vergelijking met wat ik jou doorgaans voorschotel, maar moest je nu echt elke hap die ik je gaf weer uitspuwen, of nog erger, ophoesten ? Ten langen leste heb ik je dan maar de borst gegeven, en dat viel duidelijk beter in de smaak. Daarna zijn we nog een eindje gaan wandelen, terwijl jij de slaap der gelukzaligen genoot. De zon was ondertussen doorgebroken, en een beetje later in de auto zagen we dat het toch alweer dertig graden was. Een reden te meer om naar huis terug te keren en een siësta te houden. Er is echter een goeie reden waarom ik dit verslag zit te typen in plaats van te liggen maffen: jij hebt duidelijk geen vaak. Zolang je straks maar slaapt…

Ik zit hier te typen in onze kleine eetkamer, terwijl jij hiernaast ligt te slapen, of toch een poging doet tot. Hier = het kasteel van Mont-Suzey, een beetje onder Orléans, temidden van de Loirestreek. Het is je eerste vakantie, pietiepoet, zelfs nog voor je zes maanden oud bent. Papa en mama genieten ervan, van jou weet ik het niet, maar je ziet er vrij gelukkig uit, en je eet en slaapt goed. We moeten wel een beetje jouw ritme respecteren, hebben we gemerkt de eerste dag. We waren vrij laat opgestaan, en tegen dat jij gewassen, gevoed en gekleed was, alles in de auto was geladen en de laatste noodzakelijkheden waren vervuld, was het al na negenen vooraleer we vertrokken. Jij viel prompt in slaap in je maxicosi, en wij reden door tot Arras. Daar strekten we de benen, gingen beide marktplaatsen bekijken - waar het warempel markt was - en dronken een koffie. Jij zat in de draagzak bij papa en keek je ogen uit.
Toen we een klein uur later verder reden naar Amiens, soezde je een beetje, maar niet met overtuiging. In Amiens, waar we ons middagmaal namen, moest jij eerst ongelofelijk rondkijken, maar na verloop van tijd gingen de opgewarmde worteltjes vlot binnen. We deden nog een ommetje in de warmte, bekeken even de kathedraal, en trokken verder. Ondanks de airconditioning in de auto kreeg je last van de warmte en begon je een beetje te dreinen. Door het feit dat we Parijs wilden vermijden, was het in totaal geen 480, maar 600 kilometer, en daar had ik me een beetje op verkeken. Gelukkig hadden we ganse stukken autostrade waar we flink konden doorrijden. Files hadden we niet, maar het was wel druk. Een beetje voorbij Rouen zijn we aan de kant van een drukke baan temidden van desolate graanvelden gestopt want het was onderhand al na vijven en jij wou echt wel eten. Trouwens, de temperatuur van 33° maakte het drinken echt wel nodig. En we trokken verder, voorbij Chartres - zonder stoppen, we hadden geen tijd meer - voorbij Orléans, richting kasteel. Tegen dan was jij de auto meer dan zat en keelde je, in zoverre dat papa je zelfs even bij zich op de schoot heeft genomen om je te kalmeren en in slaap te wiegen. Uiteindelijk kwamen we tegen achten in een koel bosrijk gebied, vonden een oprijlaan, en kwamen aan het kasteel aan. De ontvangst was allerhartelijkst, we werden meegetroond naar onze vertrekken aan de tuin - met eigen voordeur en alles - jij kreeg eten, en genoot zichtbaar van de mogelijkheid languit te liggen. Pyama aan, bedje binnen, en je sliep. Arme muisje, wat doen we je toch aan ? Papa en mama namen een douche en gingen daarna naar het uitgebreide terras op de eerste verdieping om uit te blazen, iets te drinken en te eten. Het zicht was prachtig: het avondlicht hing al over het park, de bossen en het meertje, en de avond was heerlijk aangenaam qua temperatuur. Het enige geluid dat er te horen viel was het ruisen van de bomen, een paar krekels, de eenden wat verderop en een enkele pauw. Verder niks. Geen auto, geen gebrom, niks. Zelfs geen geluid uit de babyfoon, want jij was zo uitgeput dat je sliep als een blok.

De volgende morgen was je weer happy baby, maar toch wilden we geen risico nemen en besloten er een luie dag van te maken, zodat jij weer in je ritme verviel en ook wij konden uitblazen. Het was toch veel te warm om veel te doen. We ontbeten, reden rond op zoek naar een supermarktje voor picnicgerief, aten, hielden siësta, lazen een beetje, speelden met jou, gingen in de late namiddag even wandelen in het kasteelpark en nestelden ons in de schaduw onder een boom. Jij kon er blijkbaar niet slapen, dus ging papa met jou weer binnen in de koelte en legde je in je bedje, waar je dankbaar voor was. Rond een uur of negen kreeg je een flesje, zat nog even bij ons en de andere gasten op het terras, en ging uiteindelijk weer slapen. En dat was dat voor de zondag.

Vandaag zelfde patroon, maar deze middag gaan we een paar kastelen bekijken/bezoeken. Ik hoop dat je niet teveel last krijgt van de hitte, maar desnoods keren we naar huis terug, ver zitten we toch niet. Je vieruurtje heb ik bij, dus dat kan al geen probleem zijn :-p ’s Avonds hebben we ervoor gekozen telkens hier te eten, zodat jij rustig kan slapen. Het eten is meer dan behoorlijk (voorgerecht, hoofdgerecht, kaas, dessert en koffie/thee, daar gaat mijn lijn), de omgeving is schitterend, het is leuk om telkens andere gasten te leren kennen, en we hoeven maar de trap af om te gaan slapen. En jij krijgt alle rust die je nodig hebt. Ideaal toch ?

***

Het is nu kwart over negen, en jij ligt al een heel tijdje in dromenland. Vanavond zijn we de enige gasten hier, dus heel erg rustig. Je hebt het nodig, want vandaag was het ongelofelijk warm, 36°. In de voormiddag zijn we hier gebleven, binnen zelfs, in de koelte. Na het middageten - tuingroentjes voor jou, brood voor ons - besloten we het toch maar te riskeren en zijn we naar het kasteel van Chambord getrokken. Prachtig ! Alleen veel te veel trappen, zodat we nauwelijks iets…