Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag — Mama om 9:45 pm op Thursday, July 29, 2004

We hebben al een paar drukke dagen achter de rug, mollie, en morgen belooft niet veel beter te worden. Je bent voor het eerst meegegaan naar de Delhaize (en hebt in je maxicosi bovenop de winkelkar op een fles zonnemelk liggen sabbelen, tot grote hilariteit van de omstaanders), we zijn een zonnebril gaan bestellen, naar de post geweest, en nog wel zo’n paar dingen. Blijkbaar word je doodmoe van al dat nieuws, dus heb je ook goed geslapen overdag. De warmte kan er ook wel voor iets tussen zitten. ’s Avonds, na je flesje van papa, sliep je stevig door, zo stevig dat je je middernachtvoeding oversloeg en me dan wel om vier uur wakker maakte. Vandaag zijn we, behalve de zonnebril, ook je identiteitskaart gaan halen. Die heb je nu eenmaal nodig in het buitenland. Yep, we vertrekken zaterdag naar Frankrijk, naar de Loirestreek. Eigenlijk nog vrij onverwacht, want eerst gingen we naar de villa van Rik en Dora in Taulignan gaan (maar die bleek dan niet meer vrij), daarna een week daguitstappen doen, en uiteindelijk gaan we nu een weekje logeren in een chambre d’hôte in een kasteel. Ik ben eens benieuwd… Het belooft wel een ganse verhuis te worden voor jou: bedje, wipper, speelgoed, luiers, buggy, speeldeken, flessen, babycook, flessenwarmer, waskussen, … Gelukkig hebben we een ruime auto. Je hoge stoel nemen we niet mee, ook al gebruik je hem sinds een paar dagen. Dinsdag ben ik een verkleinkussen gaan halen voor erin, en sedertdien vind je het heerlijk om erin te zitten, met je blokken te spelen en ze de ganse keuken rond te gooien. Pas wanneer je alles kwijt bent, doe ik de moeite om alles weer op te rapen en ze je terug te geven, zodat je weer van vooraf kan beginnen. En Catullus ? Die ligt erbij te kijken, springt doorgaans op tijd weg voor een aankomend stuk speelgoed, en denkt er wellicht het zijne van. En likt je voetjes. Noblesse oblige, je zal maar een hond wezen.

Eindelijk eens doorgeslapen

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag — Mama om 9:46 pm op Wednesday, July 28, 2004

Je hebt een blije mama hier, want voor het eerst in 6 maanden heb ik een ongestoorde nacht gehad !!! Je hebt heerlijk geslapen, kleine pruts van me :-) Gisteren was je ook wel moe: het was warm buiten, en we (= oma en ik) zijn een heel eindje met je gaan wandelen in de buggy. Je wou trouwens overdag nauwelijks slapen. Rond een uur of 8 ’s avonds heb je dan een flesje gedronken, waarbij je stomweg in slaap gevallen bent op papa’s schoot. Zachtjes heb ik je dan je pyamaatje en slaapzakje aangedaan en je in je bedje gelegd. Je sliep vrijwel onmiddellijk, al schoot je nog twee keer wakker omdat je je tuutje had kwijtgespeeld. Rond middernacht wou je weer eten, en na je getutter aan de borst ging je weer je bedje in. Deze morgen werd ik om 7 uur wakker van papa’s wekker, en tiens, jij sliep nog ! Hij heeft eventjes gekeken of alles wel ok was, maar een beer in winterslaap was er niks bij. Rond kwart voor acht hoorde ik dan geluid: je werd wakker en was geluidjes aan het maken, nog net niet aan het huilen. Een heerlijk gevoel was het toen je dan weer opgewekt aan de borst kwam lurken. Hopelijk blijft het nu zo eventjes, kleintje, en was dit geen gelukstreffer :-)

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag — Mama om 10:18 pm op Monday, July 26, 2004

Yep yep, petoetie, je hebt je flesje dan toch nog opgedronken, weliswaar om half twaalf, maar goed. Deze keer maakte je geen bezwaren, toch zolang je mama niet in het vizier kreeg. Daarna heb je rustig in je kamertje doorgeslapen tot 6 uur deze morgen. Dat was beter in elk geval dan je mama, die nauwelijks geslapen heeft door de pijn in haar borsten. God wat was ik opgelucht toen je wakker werd deze morgen om te drinken :-p

Ik heb nog een voortuitgang gemerkt tegenover gisteren. Toen heb ik nog gedemonstreerd aan oma en Paul hoe enthousiast je bent bij het zien van het tekeningetje op je pampers: je slaat wild om je heen, grijpt het ding met beide handjes en propt het zonder aarzelen in je mondje. Vandaag begon je op dezelfde manier, maar je bleef je pamper vasthouden op armslengte en ernaar kijken, zonder de mondjesreflex. Goed zo !

Poedermelk

Gecategoriseerd onder: Eetperikelen, Gewoon verslag, Mijlpaal — Mama om 10:20 pm op Sunday, July 25, 2004

Heh, ik heb je precies al een tijdje niet meer op de hoogte gehouden van je avonturen, kleintje. Niet dat er zoveel zijn hoor, maar toch verander je elke dag, en kan je elke dag wat meer. Je hebt bijvoorbeeld je stemmetje teruggevonden. De laatste weken was je nogal stil, maar de afgelopen dagen begon je weer te kraaien en te vertellen dat het een plezier was !

Momenteel lig je rustig te slapen, voor het eerst in je eigen kamer. Papa en ik vonden dat het tijd was om je in je eigen kamertje te leggen, en te proberen je te laten doorslapen. Concreet zal dat waarschijnlijk inhouden dat mama in het holst van de nacht niet alleen haar bed uit moet, maar ook naar jouw kamer, en dus klaarwakker is. Hopelijk zorgt het ervoor dat je wat langer slaapt, je kan nooit weten. Vandaag was trouwens een dag van veranderingen: je hebt voor het eerst tomaat gegeten, en in tegenstelling tot het witloof, de broccoli, de courgette en de worteltjes lijkt dit op je maag te liggen. Je hebt er niet veel van gegeten, en dat beetje kwam dan ook weer naar boven. Gelukkig kon ik je troosten met de borst, iets wat we je deze avond niet gegund hebben. Voor het eerst hebben we je poedermelk proberen geven, maar ook al weet je heel goed dat er melk uit die siliconenspeen komt, je wil enkel the real thing. Resultaat: een huilconcert en nauwelijks eten. Alweer. Desondanks ging je zonder protest in je bedje, en je slaapt nu toch al drie uren zonder dat je eten vraagt. Papa is vastbesloten om, als je weer eten wil, je de rest van de fles te geven. Ik heb dan maar afgekolfd, want voor mij werd het zo langzamerhand een pijnlijke bedoening. Arme poetie van me, we doen je wat aan…

Gisteren heb ik ook je wiegje in de living opgeborgen. Je werd er eigenlijk te groot voor om er nog comfortabel in te liggen, en we merkten ook dat je veel gevoeliger werd voor geluiden in je omgeving. In het begin sliep je door alles heen en viel je zelfs probleemloos in slaap op je babyfeestje. Tegenwoordig ligt dat anders, en je deed vaak moeilijk als ik je wilde te slapen leggen en je me nog kon horen. Sedert een paar dagen leg ik je overdag in je bedje boven, en dat vind je best ok. Gisteren heb je trouwens ook zonder veel problemen geslapen in je reisbedje bij Koen en Nathalie. Je was dan ook doodop door het vele kijken naar Quinten en Aaricia, die “baby Wolf” zo leuk vonden. Toen we na de barbecue, zo rond half elf, naar huis gingen, werd je wakker doordat ik je in je maxicosi legde. Je was meteen klaarwakker, goed gezind, en de straatlichten in het naar huis rijden waren ronduit intrigerend. In tegenstelling tot de meeste baby’s val jij niet in slaap in de auto, wel integendeel: de buitenwereld is veel te interessant. Toen ik je thuis echter in je bedje legde, sliep je onmiddellijk.
Vandaag heb je ook enorm veel rondgekeken: oma en ik zijn met jou naar Aalst gereden om de kleine Evert een bezoekje te brengen op zijn babyfeestje. Hij sliep door alles door (net zoals jij op jouw feestje), maar jij had het lastiger: je maagje deed nog moeilijk, en daarna was je zo moe dat alles je snel teveel werd: het lawaai van de mensen, de kleine Marthe van 10 maanden die met jou wou spelen… Toen we terug thuis waren, zijn we nog met jou gaan wandelen, en dat was dan wel weer dik in orde, waarschijnlijk omdat het zo rustig was.

Toch ben je meestal heel erg lief als we ergens zijn: woensdagnamiddag was ik met jou bij Stef en Jurryt, en je hebt je ogen uitgekeken en geen kik gegeven. Misschien was je onder de indruk van hen ? Vrijdag zat Kim Ragaert hier, en toen was je ook poeslief, zat je te luisteren en te lachen, toch tot het moment dat je moe werd. Op de Gentse Feesten ben ik met jou niet geraakt, maar je hebt er wel van geweten: woensdagavond zijn papa en ik naar een voorstelling geweest, en Roeland en Sarah hebben gebabysit. Jammer genoeg was je eetpatroon een beetje verstoord, zodat het te vroeg was voor ons om je je groentjes te geven. Roeland en Sarah hebben je eerst nog drie kwartier laten spelen, en toen een poging ondernomen om je te laten eten. Hmpf. Naar het schijnt heb je een half uur lang een ongelofelijke keel opgezet, er was geen troosten aan. Plots stopte je echter, en toen heb je zonder veel omhaal een halve pot groentepap naar binnen gewerkt. Je nonkel en tante waren in de wolken, en vonden je een ongelofelijk schatje :-) Ik hoop dat je snel een neefje of nichtje hebt om mee te spelen :-p

P.S. Je bent nog steeds gek van Shura: telkens weer probeer je haar op te eten :-p

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Op stap — Mama om 11:06 pm op Monday, July 19, 2004

Eindelijk is het weer wat beter geworden en kan ik met jou buiten. Zo zijn we vrijdag gezellig samen gaan wandelen in de buggy, jij met je petje op, ik met een hoedje. Je weet dan niet waar eerst te kijken, en na verloop van tijd worden al die nieuwe indrukken je te veel en val je in slaap. Hoewel, dat slapen wil nog niet altijd lukken. Zo was je donderdagavond tijdens de roleplay weer moeilijk aan het doen, en we weten niet waarom. Gisteren heb je dan weer de hele avond aan één stuk doorgeslapen.
Eten is alweer een ander hoofdstuk: je bent niet meer onverdeeld gelukkig met de nieuwe voeding. In het begin gingen de worteltjes prima, en ook twee dagen bloemkool waren een succes. Voor spinazie ging je al helemaal uit de bol. Jammer genoeg vonden je darmen die bloemkool niet zo leuk, en jij associeert dat verstopte gevoel blijkbaar nu met alle vaste voeding, en je doet nu zelfs bij die worteltjes lastig. Uiteindelijk eet je wel je kommetje leeg, maar het is met veel gehuil tussenin.

Verder ben je een hele lieve actieve baby: gisteren zijn we met oma naar Tant’Angèle geweest, je groottante van 90. Zoals elke zondag waren ook (groot)oma van Zomergem daar en tante Lieva, om te kaarten. Tant’Angèle had je nog nooit gezien, en het was er blijkbaar ook nog niet van gekomen om tot hier te komen. Je was echter heel erg lief, babbelde en keek rond, en je werd algemeen goed bevonden. Je mama kreeg alom de aanbeveling zo verder te doen :-p
Aangezien we dan toch in Knokke waren, zijn oma Annemie en ik dan met jou nog een eindje langs de zee gaan wandelen, jij goed ingepakt in je buggy, want door de plotse heftige plensbui was het kwik gezakt van 25° tot 17°. Je bleek het hoe dan ook leuk te vinden en zat rond te kijken, je giraf in je ene handje geklemd. Je hebt zelf nog geen favoriet knuffelbeest gekozen, maar die giraf is blijkbaar toch wel troostend. Hoe kan het ook anders, knaloranje, zacht, krakend en van nonkel Roeland ?

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag — Mama om 11:43 pm op Wednesday, July 14, 2004

Zondag hebben we echt goed gelachen met jou. Shura had je op haar arm genomen, en was het nu omdat ze lekker rook, of omdat je ‘een echt mannetje’ bent, zoals ze zelf zegt, en verliefd geworden bent op haar ? Ik weet het niet, maar je deed bij haar wat we je nog nooit eerder hebben zien doen: je wou haar opeten. Je beet in haar neus, bracht je mondje naar haar wang, lachte ondertussen van je ene oor tot je andere, sabbelde op haar andere wang, en vond het blijkbaar ongelofelijk leuk. Zelf lagen we alledrie in een deuk.

Maandag ben je vijf maanden geworden, en je kan van dag tot dag meer. Omrollen lukt al van buik naar rug, maar omgekeerd heb je nog veel hulp nodig. Rechtzitten lukt ook nog niet alleen, maar met wat steun aan de zijkanten valt het best mee. Vaste voeding valt blijkbaar ook in de smaak: na een weekje worteltjespuree zitten we nu bij de bloemkool, en wat jij overlaat in je potje, eet papa met smaak op. Ook je speelgoed wordt beter en beter gebruikt: je kan nu al iets pakken met beide handjes en het in één vloeiende beweging in je mondje stoppen. Alleen dat doorslapen is nog steeds een probleem: stipt om de vier uur sta je nog op voeding, dus ook ’s nachts. Moest het nu nog bij dat eten alleen blijven, maar je wordt ook vaak wakker met een nachtmerrie of zo: als ik je dan gewoon even over je kopje streel, je tuutje geef en je kalmerend toespreek, slaap je verder, maar ik ben ondertussen natuurlijk wel weer wakker :-/

Gisteren trouwens naar Kind & Gezin geweest voor je derde spuitje. Je had net heerlijk liggen slapen en was bijgevolg erg goed gezind, waardoor iedereen verbaasd was over jouw energie, jouw alertheid, je grote blauwe ogen en je vertelkunsten. Je werd afgeklokt op 64 cm en 7.400 kilo, wat qua gewicht nog steeds op het gemiddelde is, en qua lengte al iets meer naar dat gemiddelde toegaat. Je bent je schade als kleintje aan het inhalen. Dat is wel slecht nieuws voor je kleertjes: je hebt er zodanig veel gekregen voor deze lente/zomer/herfst (als het tenminste nog eens warm wil worden) dat ik je ze niet eens in tijd kan aandoen. Sommige dingen ga je echt maar een paar keer gedragen hebben :-( Voor één outfit is het slechte en vooral koude weer wél goed nieuws: van mijn collega’s heb je een prachtige paarse set gekregen, jammer genoeg winterspullen. Bij een temperatuur van 14° C kan je dat wel dragen, medunkt.

Muggennet

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag — Mama om 11:44 pm op Saturday, July 10, 2004

Koetie, je ligt rustig te slapen boven in je nieuwe bedje, onder je muggennet. Dat laatste was nodig want de muggen zijn verzot op jou - geef ze eens ongelijk - en de ontsierende bulten blijven vlot een week staan. Het is echt geen gezicht. Hopelijk lukt het nu beter. Je hebt wel af en toe een nachtmerrie: dan begin je plots hartverscheurend te huilen, maar wanneer papa of ik je dan je tuutje geven, sussend toespreken en over je hoofdje strelen, val je vrijwel onmiddellijk weer in slaap. Ik vraag me wel af waarover jij dan droomt: gigantische borsten die je verstikken ? Zuigen maar geen melk ? The Attack of the Giant Baby Mutant Diapers ?

Eten gaat nog steeds vlot, je bent er zelfs enthousiast over. Ik hoop dat we hetzelfde resultaat krijgen met fruitpap, en later met een fles. Ik heb nog wel een paar weken om je over te doen schakelen, maar ik moet er toch rekening mee houden dat ik over anderhalve maand opnieuw moet gaan werken en je in andermans handen moet achterlaten. Hmm. Ik zal er verder best nog niet teveel bij stilstaan.

In de buggy

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Mijlpaal — Mama om 11:58 pm op Thursday, July 8, 2004

De puree gaat vlot binnen, poetie ! Gisteren zat je vrolijk te eten, en vandaag heb ik je zelfs 100 gram puree opgelepeld. Papa moet wel nog steeds je handjes vasthouden, maar je maakt geen bezwaren meer tegen het vaste voedsel. Fijn ! Morgen nog eens worteltjes, en dan op zoek naar een nieuwe groente, en kijken wat je daar dan van vindt.

Momenteel lig je prinsheerlijk te slapen in je bedje boven, en blijkbaar hadden we dat al veel eerder moeten doen: je doet helemaal niet lastig, je slaapt gewoon stevig door. Hopelijk hebben papa en mama eindelijk hun avonden terug ! Het is wel lekker rustig zo. Natuurlijk was je wel doodop: we zijn vandaag voor het eerst met de buggy gaan rijden, jij, oma en ik, de stad in. Je zat rond te kijken en op je knuistjes te sabbelen, en waarschijnlijk dacht je er het jouwe van. Toen ik dan ook een hoedje had gekocht, keek je al helemaal wantrouwig :-p. Eten was geen probleem: rustig gezeten op een terrasje vond je de borst vanzelfsprekend, wat het eigenlijk ook is. Eenmaal volgevreten zag je het weer helemaal zitten, zeker toen je mocht spelen met oma’s glas tonic: je werd er wildenthousiast door, en probeerde het uit haar handen te slaan, tot grote hilariteit van je oma. Die is ongelofelijk zot van jou, al beweert ze hetzelfde van mij. We zijn het wel allebei, zeker ?

Worteltjespuree !

Gecategoriseerd onder: Eetperikelen, Mijlpaal — Mama om 11:58 pm op Tuesday, July 6, 2004

Ik ben nog maar eens trots op mijn kleine muis, en wel omdat je net je eerste deftige hoeveelheid worteltjespuree naar binnen hebt gewerkt. In totaal hebben we twee keer fruitpap geprobeerd, zonder veel succes. Op algemeen aanraden van ervaren moeders zijn we dan maar naar groenten overgestapt, en blijkbaar hebben ze gelijk. Gisteren heb je voor het eerst wortelpuree gekregen, maar je was er niet echt fan van. Vandaag vreesde ik voor een soortgelijk scenario, waarin je vijf happen nam en daarna het onbedaarlijk op een huilen zou zetten, maar nee hoor ! Gezeten in je wippertje op de salontafel kreeg je de oranje puree op een lepeltje voorgehouden, en dapper hapte je toe. Na drie happen hadden we goed door dat papa beter je handjes vasthield, want je zat al zowat helemaal onder het oranje goedje door je handjes naar je mond te brengen. Handjes vergrendeld in papa’s handen hapte je vrolijk verder, soms nog begeleid door wat grimassen en rare geluidjes, maar telkens wanneer je het lepeltje zag komen, ging je mondje toch weer open. Fijn :-) Je hebt je ganse potje leeggegeten, en daarna nog een hoop melk gedronken. Ik vrees dat je nu echt wel een halve indigestie gaat hebben, maar dat zien we straks dan wel weer. Op hoop van zege.

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Op stap — Mama om 11:59 pm op Monday, July 5, 2004

Vandaag was een drukke dag, piepetje. Je moest voor de laatste keer bij de osteopaat langs, en blijkbaar ben je het na drie keer al wat gewoon en zat alles ook zoals het hoorde, want je huilde niet eens. Flinke zoon van me :-p

Omdat het weer een pak beter was dan verwacht, besloot ik om dan maar met jou ‘t stad in te gaan. Eerst even langs het Ateljee, en ik kon me weer niet inhouden en heb een pracht van een schoolbankje voor jou gekocht, voor de volle € 5,00. Voor een extra euro had ik er ook een klein zeteltje in koeienprint bij. Nu maar hopen dat je het leuk vindt, als je wat groter bent. Daarna reed ik naar Sint-Jacobs, en onderweg viel je in slaap. Daarom wou ik je in je draagzak met je hoofdje tegen me aan zetten, maar dat was buiten jouw karaktertje gerekend ! Je was wakker, en je zag onbekende dingen, en dus wou je kijken ! Ik heb je dan maar op mijn buik gehangen met je gezichtje naar de wereld, en je vond het zó leuk dat je zelfs de mensen die passeerden probeerde vast te grijpen. Je gaf voortdurend commentaar of sabbelde op mijn vinger. Toen mama eindelijk de handtas die ze wou gevonden had, bleek je een sok kwijt te zijn ! We zijn nog even gaan kijken of ik ze niet vond, maar jij vond het de moeite niet waard en wilde naar huis, slapen en eten. Al bij al nog zo slecht niet geboerd vandaag: een handtas rijker, een sok armer.

Trouwens, vandaag was de eerste keer dat ik je op je tenen zien sabbelen heb. Het gemak waarmee je dat deed, is ronduit benijdenswaardig. Ik ben benieuwd of jij het nog zal kunnen als je 32 ben - ik moet passen. Teveel Wolfje aan mijn hoofd en te weinig beweging, I know. Mea culpa.

Volgende pagina »