De koorts is ondertussen al lang geweken. Donderdag had je het nog even kwaad, maar aangezien je volop bleef eten, levendig bleef (soms zelfs té) en er verder geen last van bleek te hebben, zorgde ik er enkel voor dat je koorts laag bleef. Vrijdag was alles al lang weer onder controle. Papa en ik denken dat het geen virus was, maar dat je begint tandjes te krijgen ! Wellicht eerst bovenaan, want je zit continu op je boventandvlees te sabbelen, je kwijlt nog veel meer dan anders (vandaar de continue zeverlappen, soms zelfs twee op een dag), en alles wat je vindt gaat in je mondje, bij voorkeur je bijtring, je giraf, en papa’s vingers. De fruitpap gisteren ging anders minder gretig je mondje binnen. Met het lepeltje had je geen problemen, dat was je gewoon van je siroop. De smaak en textuur van het nieuwe eten, dàt was een ander paar mouwen ! Je trok gezichten, was bijna aan het wurgen, slikte uiteindelijk toch door… en na vier happen hield je het voor bekeken, je zette een keel op. Ik heb je dan maar getroost door je de borst te geven, en daar was je veel dankbaarder voor. Peter Koen was trouwens getuige van die eerste poging, hij was even komen kijken hoe het met jou ging. Dat vind ik wel leuk: nu zie ik eindelijk mijn en Barts broers wat meer ! Peter (of was het meter ?) Jeroen was namelijk ’s namiddags ook al even binnengesprongen om jou een knuffeltje te komen geven, op weg naar de cityparade. Je nonkel vond je wel leuk, de pruik wat minder, maar kom.

Vrijdag heb je dan weer bij je derde nonkel gezeten: ook weer een primeur, want voor de allereerste keer in viermaandenhalf zijn mama en papa er samen op uitgetrokken zonder jou Roeland en Sarah zijn komen babysitten, en vonden het blijkbaar nog leuk ook. Ze zeiden dat je niet echt lastig was geweest, behalve eventjes, maar aangezien je zo hees bent als wat, vermoed ik dat je toch behoorlijk je keeltje hebt opengezet. In ieder geval hebben papa en ik ervan genoten om eens alleen weg te zijn, en een feest in een tunnel is eens wat anders. Jij zou het allesbehalve leuk hebben gevonden, want als er iets is waarvoor autotunnels niet gemaakt zijn, is het wel hun uitstekende akoestiek.

Het is al bijna middernacht nu, Wolfje, en ik wacht nog even tot je misschien wel vanzelf wakker wordt en om eten vraagt. Je ligt namelijk diep te slapen op de zetel, uitgeput van de koorts en het huilen. Yep, je bent niet in orde vandaag. Deze morgen was je nochtans heel levendig en enthousiast, maar toen ik je deze namiddag uit je wiegje haalde, voelde je warm aan. Ik besloot om je eerst nog eten te geven, een aanbod dat je gretig aannam. Toen ik daarna je luier ververste, bleek je zowaar 39.2° te hebben ! Kon niet missen dat je je na de middag wat landerig was beginnen te gedragen. Je kreeg prompt een suppo, werd in je maxicosi gestopt, de auto binnen, en richting huisarts. Die kon niks vinden: ademhaling, buikje, oortjes, keel, alles bleek normaal. Alleen achteraan je hoofdje had je wat kliertjes. Wellicht een virus, zei de dokter, ik moet alleen de koorts in de gaten houden, en me verder geen zorgen maken, zolang je nog goed eet. Dat blijkt inderdaad geen probleem te zijn. Wel jammer, ik ging net vandaag je voor het eerst een fruitpapje geven, maar de dokter vond het verstandiger nog een paar dagen te wachten tot de koorts is verdwenen. Ach, de bananen draai ik dan wel in een milkshake.

De voorbije dagen is er niks bijzonders gebeurd. Ja, je hebt last van je maagje en geeft regelmatig over, maar ik denk dat dat komt omdat je nogal een schrokop bent. Je wil nog steeds 6 keer per dag een uitgebreide voeding, en je geniet ervan. Verder wil je de laatste dagen per se zitten. Als je moet liggen, word je ongedurig en begin je zelfs te huilen. Geef ik je mijn handen, dan trek je jezelf recht tot in zithouding. Je bent trouwens verzot op je speelnest, omdat je daarin gesteund kan zitten. Soms wil je dan perse je voeten vastgrabbelen - zeker als je oranje kousen aanhebt - en donder je zonder meer voorover op je snoet. Erg lijk je dat overigens niet te vinden. Je straalt ook helemaal als we je je laten opduwen met die kromme beentjes van je tot je staat. Dan lach je helemaal en bent apetrots !
Vandaag heb je trouwens ook hardop echt gelachen ! Niet zomaar gekraaid, echt gelachen, en papa en ik moesten willens nillens meelachen. Hij had je in de draagzak op zijn buik gehangen, maar met je hoofdje naar de wereld toegekeerd, en dat was ronduit fantastisch voor jou ! Al die dingen om te bekijken, al die voorwerpen om vast te pakken ! Heerlijk toch ? Wat is het leven toch soms mooi als je vier maanden oud bent en bij papa zit

Hehe, liefje, je bent gedoopt ! Je hebt je trouwens schitterend gedragen, al was je doodop. Je was de hele morgen ongelofelijk welgezind, lachen, kraaien, pret maken… Toen je echter moe begon te worden en het tijd werd voor je voormiddagslaapje, waren opa Jeroom en Omaly daar al, en toen werd het te interessant om nog veel te slapen. Resultaat was dat je bij het binnenkomen van de kerk aan het huilen ging, maar dat je eventjes later in mama’s armen in slaap viel. Het koude water deed je wakker schrikken, maar door het geruststellende gezicht van mama en het gesus wist je snel dat alles veilig was, en je sliep verder. Nog later, in het restaurant, kreeg je het ook even te kwaad, maar ook dat ging snel over in mama’s of papa’s armen. We hebben daar trouwens heerlijk gegeten: een uitgebreide salade Belga Queen (naam van het restaurant) als voorgerecht, lendenbiefstuk met witloof, mostersausje en handgemaakte frietjes, en een prachtig dessertbord, alles overgoten met een heel goeie château Margaux Domaine de Zédé. Het is nog even wachten op de fotootjes van oma om ze hier op de site te zetten, maar een stukje uit de video komt eraan.
Na het eten zijn we met zijn allen terug naar huis getrokken en hebben daar op het terras in de warme junizon koffie gedronken. Jij wou alweer niet slapen, en zat parmantig op ieders schoot rond te kijken. ’s Avonds was je natuurlijk doodop en werd je wel wat lastig, maar zoals altijd wilde je in de zetel dan wel slapen. Al bij al was het een goeie dag, Wolf.

Je hebt bijna de kunst onder de knie om te zitten. Als je tegen mijn opgetrokken knieën zit, slaag je erin jezelf verder op te duwen tot in zit… waarop je prompt schuin omver valt. Als ik je dus de nodige steun geef dat je niet opzij valt, zit je bijzonder graag. Je protesteert zelfs als ik je neerleg, je wil kunnen kijken. Ik hou je dus vast, prop je op met kussens, of posteer je in je speelnest. Zodra je min of meer zit, begin je uitgebreid rond te kijken, en zo mogelijk vanalles te grijpen en bij voorkeur in je mondje te proppen. Je kan zelfs al min of meer zelfstandig spelen, zolang ik je maar alles teruggeef wat je per ongeluk weggooit, en dat is voortdurend alles. Ik kan al niet wachten tot je meer coördinatie krijgt over je handjes. Jij ook niet, denk ik.

Vandaag ben je vier maanden oud, kleine piep, en je bent al zo sterk veranderd. Je bent geen boreling meer, maar een echt klein jongetje met een eigen willetje. Dat kan je tegenwoordig duidelijk maken door een gans gamma geluidjes. Zo heb je een laag grommend geluid, meestal gepaard gaand met het wegdraaien van je hoofdje, om aan te tonen dat je iets echt niet wil. Ongenoegen wordt ook geuit - afgezien van gehuil dan - door zeer fanatiek op je tuutje te gaan sabbelen, samen met een luid geknor. Als je blij bent, kan je heel uitbundig lachen, luidop kraaien of zelfs piepen en met handjes en beentjes trappelen. Als je vervelend bent en we berispen je, kan je ontdeugend naar ons lachen terwijl je je handjes in je mondje propt, en papa en ik kunnen dan niet anders dan zelf meelachen. Jammer genoeg moet je altijd met grote ogen naar het fototoestel kijken, volkomen geïntrigeerd, en dan kan er geen lachje af. Kriebeltjes lijk je niet te hebben, dus dat lukt ook niet.

Morgen word je gedoopt, en alles ligt al klaar. Ik heb je een ‘mutsje’ gehaakt, en nu ben ik nog bezig de boekjes voor de ceremonie te printen. Hopelijk gaat alles vlot en zet je het restaurant achteraf niet teveel op stelten. Hoe dan ook wordt het je eerste echte feest, en al zal je er niet veel van beseffen, voor ons is het alweer een mijlpaal in je leventje.

Je bent nog te klein om te beseffen wat je voor ons betekent, Wolfje. Als je papa doodmoe van de bank thuiskomt en zotgeraasd is, is één blik op jou - of je nu in je wiegje ligt te slapen of in je wippertje ligt te lachen - voldoende om een hele tedere, tevreden blik op zijn gezicht te toveren. Ik denk dat je de magie bezit om ons beiden met de wereld te verzoenen. Ik had het vroeger nooit gedacht, maar jouw gehuil stoort me in de verste verte niet zo als het gehuil van andere baby’s, en het extra werk neem ik er gewoon bij.
Gisteren zijn we samen naar Kind & Gezin getrokken voor je tweede spuitje, en toen had je merkbaar last van de warmte. Ik kon je ook niet waarschuwen op voorhand dat het 32° ging worden, en hierbinnen bleef het behoorlijk koel. De buitenlucht echter, en de warmte in het lokaal van K&G bevielen je niet zo erg, en toen de dokter je begon te onderzoeken, werd het je allemaal te veel. Ik had moeite je rustig te krijgen.
Lag het nu aan die warmte, of was het iets anders, maar gisteren heb je overdag ook nauwelijks geslapen. Je was niet lastig hoor, je bleef gewoon rondkijken in je park en je wippertje: mama in de keuken, mama in de tuin, Shura in de living… Alles bleef je boeien. Ook ’s avonds, toen Faust en Stef Pauwels hier waren, bleef je rustig kijken, tot zelfs een uur of elf. Toen kon je je oogjes echt niet meer openhouden en na enig protest viel je uiteindelijk toch in slaap. Hoe moe je was bleek vooral deze morgen: na je ochtendvoeding rond een uur of acht viel je prompt weer in slaap in ons grote bed, en na een kort intermezzo van geluidjes maken en rondkijken sliep je verder tot half twaalf. Toen was je pas helemaal een blije baby: liggen vertellen tegen je mama, geluidjes maken, kraaien, lachen…
Ik heb je met die warmte trouwens ook lichte kleertjes aangedaan: gisteren en eergisteren het witte tuinbroekje van Winnie the Pooh dat oma voor je gekocht heeft, en vandaag ben je hip in je jeanspakje. Jammer alleen dat er voortdurend een slab overheen moet: doordat je constant op je handjes en vingers sabbelt, kwijl je jezelf compleet onder. Nu ja, die dingen worden niet voor niets ‘zeverlap’ genoemd zeker ?

* * *

Je hebt koorts, mijn kleintje. Niet zo heel veel, 38.3°, maar genoeg om ervoor te zorgen dat je het lastig hebt. Wellicht is het de combinatie van de hitte en het spuitje van gisteren, en ik maak me dan ook niet echt zorgen, maar het is genoeg om medelijden te hebben met je. Ik heb je dan ook rustig in mijn armen in slaap laten vallen, en ik vond het jammer dat ik je moest neerleggen om te koken. Slaap, mijn kleintje, en word vlug weer gezond.

Vandaag heb ik je nog eens gewogen voordat de weegschaal terug verdwijnt, en je woog toch wel 6 kilo 600. Niet slecht, niet slecht. Ik begin het ook te voelen wanneer je op mijn arm zit, je begint nu al te wegen. Wat zal dat worden ?
Je bent ook een heel eigen willetje aan het ontwikkelen: overdag is het geen probleem om rustig te liggen slapen, of in je wippertje te zitten kijken naar de wereld om je heen. Ook je park blijft je boeien, zeker als ik je de vis geef. ’s Avonds ben je echter van mening dat mama’s of papa’s armen dienen om in te slapen. Je wiegje, je bedje, je park, niks kan je bekoren, alleen een paar warme zachte armen. Daar dommel je dan weg, maar o wee als we je proberen ‘duvelen’: oogjes en keeltje gaan wijd open tot we je weer bij ons nemen, en dan sterft het snikken langzaam weg. Soms vind je er vrede in om op de zetel zelf te slapen, gewikkeld in je dekentje, maar lang duurt dat nooit. Zo was papa gisteren weg voor Netlash, en moest ik je zelf tijdens de roleplay rustig zien te houden. Terwijl je vorige zondag bij Kim en Wim het liefste jongetje ter wereld was - liggen kijken, vertellen, slapen - had je gisteren weer behoorlijk last van geldingsdrang, wat het spelen er niet makkelijker op maakte. Gelukkig vatten de jongens het goed op en deed er niemand moeilijk (behalve jij dan).

Ik ben deze week trouwens ook behoorlijk ziek geweest, een buikvirus dat de ronde doet. Gelukkig had jij er geen last van, tenzij dan van het feit dat je borstvoeding met onderbrekingen kreeg: papa hield je vast terwijl ik richting WC rende. Ik was alleen bang dat ik niet genoeg melk zou aanmaken, aangezien ik niet eens een glas water kon binnenhouden, maar jouw opgewekte humeur wees niet in die richting. Humeurig kan je inderdaad ook zijn: soms heb je behoefte aan rust, en wil je alleen maar zitten of liggen rondkijken, zonder dat mama’s of papa’s of ander vreemd gevogelte je aanraakt, toespreekt, knuffelt… Je draait dan ostentatief je hoofdje weg, klemt je lippen op elkaar en maakt een afkeurend grommend geluidje. Ik denk, kleine Wolf, dat je het later verdomd goed zal kunnen uitleggen. Nil novi sub sole.