Tegenwoordig word je ’s morgens om een uur of acht wakker - ongeacht het moment waarop je eten moet hebben - en lig je in het halfduister rond te kijken en geluidjes te maken. Je slaagt er dan ook in je vanop je zij op je rugje te draaien en omgekeerd. Als ik dan half wakker denk dat je krampjes of zo hebt, probeer ik je een tuutje te geven, maar zodra je mijn gezicht boven de rand van je bedje ziet verschijnen, trakteer je me op een stralende lach en enthousiast armengezwaai, vaak nog vergezeld van geestdriftig gekraai. Het heeft wel iets, zo uitbundig begroet worden, ook al kreun ik af en toe en wil nog verder slapen.