Wolfje toch… Dinsdag ben je 3 maanden geworden, en in tegenstelling tot wat altijd wordt beweerd, zijn je huilbuien niet over maar beginnen ze pas goed. Terwijl je overdag heel lief bent, uitgebreid kan liggen geluidjes maken en lachen en ook netjes slaapt, krijg je ’s avonds je kuren: je kan urenlang huilen, ook al heb je geen honger, heb je lekker warm, een verse luier, en lig je in de armen van mama of papa. Je wíl gewoon niet slapen, ook al ben je doodop. ’s Nachts slaap je gelukkig wel zonder te huilen, maar nog steeds wil je om de vier uur je eten, dus doorslapen zit er voor mama nog steeds niet in.
Groeien doe je wel, en hoe ! De eerste lading kleertjes ligt al lang weer opgeborgen, en ook je badje is al vervangen door een iets groter, losstaand babybadje. Je mooie dikke haardos ben je echter ook aan het verliezen: je krijgt kale plekken door steeds neer te liggen. Ik heb wel de indruk dat je nog helemaal blond gaat worden. We zullen zien. Als je dan ook nog die grote blauwe kijkers zou houden…