Vrijdag ben ik met je naar de osteopaat geweest, op aanraden van vele mensen, om je van die reflux af te helpen. Zijn theorie is de volgende: je hebt 28 verschillende beentjes in je schedel, en een paar gaten waar vitale zenuwen doorheen lopen, onder andere één die je hele buik bestuurt. Dat die beenderen over elkaar schuiven bij de geboorte, is algemeen geweten. Zijn principe is - en hij vond dat dat bij jou heel duidelijk te merken is - dat sommige van die beenderen geblokkeerd geraakt zijn bij de geboorte, en dat ze nu die zenuwgaten vernauwen en jou op die manier problemen bezorgen. Voorlopig merk ik nog geen verschil, maar we moeten volgende week terug, en hopelijk maakt het dan al wel wat uit. Hij duwt gewoon wat op je hoofdje, draait het in alle richtingen, trekt hier en daar… Volgens hem werkt het ook voor volwassenen, dus je mama gaat ook proberen haar reflux aan te pakken.
Je bent de laatste dagen wel wat lastig (maar dat kan van die behandeling zijn, dat had hij voorspeld), maar op je goede momenten ben je gewoon zalig: je hebt bepaalde geluidjes ontdekt, en die ga je dan ook uitvoerig demonsteren. Op die manier lig je in je ’speelnest’ - een opblaasbare band met felle bedrukking op de stof, gekregen van Gwen en Erik - ganse verhalen te debiteren, en nog het meest als we je van antwoord dienen. Heerlijk gewoon.

Deze morgen ben je opnieuw met papa onder de douche geweest: je moest toch proper zijn voor je bezoekje aan opa Jeroom en Omaly Daar heb je ook voor het eerst in je reisbedje geslapen, al duurde het wel even voor we het opgezet kregen. Samen hebben we er ook mijn eerste moederdag gevierd, en tussen al het huilen door heb je fantastisch gespeeld met opa. Blijkbaar heeft hij een komisch effect op jou, want je lachte de hele tijd en probeerde hem ook uit te leggen waarom. Jammer alleen dat we je nog niet begrijpen, want dat zou de huilpartijen ook een stuk makkelijker maken. Of wil je gewoon in de armen van mama of papa liggen ? Ik geef je geen ongelijk…