Het is alweer een tijdje geleden dat ik je nog geschreven heb, Wolf, maar er is dan ook niet zoveel gebeurd. Je verandert elke dag, dat wel, en telkens kan je ietsje meer. Je hebt nog steeds niet door waarvoor die kleine dingen met die vijf uitsteeksels die steeds in en uit je blikveld wapperen, zouden dienen, maar je weet ze wel te vinden als je zin hebt om te sabbelen. Soms zijn handjes gewoon lekkerder dan tuutjes, niet ?
De reflux speelt je nog steeds behoorlijk parten, waardoor je soms quasi onhandelbaar bent, en papa en ik je nog het liefst aan een haakje zouden hangen. Je zet dan voor een paar uur je keel open, en kijkt ons met zo’n zielige blik aan, alsof je ons om hulp smeekt. We kunnen niks doen, kleintje, alleen maar je wiegen en proberen sussen, en soms gewoon laten huilen tot het overgaat.
Andere momenten ben je dan weer echt de blije baby. Je kan al hele verhalen afsteken als je na het eten bij me op mijn knieën ligt, en je tongetje is dan gewoon overactief: uit dat mondje, erweer in, sabbel op een handje, smalle tong, dikke tong, lange tong, brede tong… Je bent gewoon schattig ! Ook oma en opa vinden dat, en zouden er alles aan doen om je te doen ‘vertellen’ (vreselijk woord, zegt nonkel Roeland). Eén ding staat vast: waar we ook komen, je bent het middelpunt van de belangstelling. Je bent er vandaag zowaar in geslaagd de ganse familie Rombaut (met aanhangsels) stil te krijgen, in zoverre dat oma Annemie zelfs uit de keuken kwam kijken wat er scheelde met ons.

Gisteren heb je je eerste douche genomen: veilig in mama’s armen genoot je van het warme water over je lijfje, en je probeerde altijd maar je gezichtje in het water te krijgen, zodat je je bijna verslikte. Papa kwam erbij, en je werd gewassen en gedaan, en we genoten er alledrie van. Alleen jammer dat de douche niet groter is :-p Tsja, Wolfje, voor we het beseffen zal je alleen in die douche staan, en zullen we ons deze momenten nog nauwelijks herinneren.