Tsja, Wolfje, ik weet het, ik heb je lang niet geschreven. Er is in die tussentijd dan ook niet zoveel te melden over jou, terwijl er hier toch al één en ander is gebeurd. Zo is die zaterdag 20 maart mama’s rug aan flarden gegaan. Zomaar, zonder enige aanwijsbare reden, tenzij misschien het doorgezakt zitten om jou de borst te geven. In elk geval kon ik tegen de zondag nog nauwelijks gaan, en is oma Annemie nog langs geweest om opa’s wandelstok en lendenband te brengen, zodat ik tenminste nog een beetje kon bewegen. Die middag zijn nochtans Koen en Nathalie nog langsgeweest, met Quinten en Aaricia, en we hebben taart gegeten die ik gebakken had, en vooral veel naar jou gekeken.
De rest van de week was een hel voor me: maandag, woensdag en vrijdag naar de rugspecialist, maar aangezien dat telkens nogal lang duurde, ging jij mee. Gelukkig kwam oma Annemie te hulp: maandag is ze zelfs meegereden naar de dokter en heeft ze voor jou gezorgd, en de woensdag en de vrijdag kon ik zelf al wat beter uit de voeten, en heb ik je dan maar in haar handen achtergelaten. Ik kan niet zeggen dat ze het erg vond :-p Jij trouwens ook niet: je genoot van alle aandacht

Het weekend en de rest van de week waren rustig, al kreeg jij wat last van het ‘lastig uurtje’. ’s Avonds kan je soms zonder enig aanwijsbare reden huilen, en dan is er geen troosten aan. Soms helpen de armen van mama een beetje, en val je dan in slaap boven op mijn borst, lekker warm onder een dekentje. Papa kan dan zo jaloers kijken…

Deze week heb je me verrast met je eerste echte lachje, en ik was meteen weer helemaal verkocht ! Dinsdag lag je in je wippertje te genieten van de zon, en plots kreeg je me in het vizier, en je hele gezichtje lichtte op in een stralende lach Niet zomaar een van je kleine glimlachjes, alsof je een binnenpretje hebt, maar een echte heuse lach ! Papa opnieuw jaloers dat hij het niet gezien had, en oma heeft een hele tijd geprobeerd om je ook te doen lachen. Nyék nyék, dat is voorlopig een privilege voor de mama ! Je zal nog genoeg lachen, kleine muis !

Gisteren zijn we dan weer naar oma Annemie en opa Koen geweest, en jij lag rond te kijken met die grote blauwe ogen naar al het nieuwe. Bij pépé Jeroen en tante Delphine sliep je rustig, kreeg je eten, en daarna lag je zalig in je nonkels armen te genieten. Hij vergat er bijna zijn Ronde van Vlaanderen door !

Nu nog die krampjes kwijtspelen (al helpt de siroop al behoorlijk), en je bent helemaal een zalige baby !