Ruzie :-(

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag — Mama om 4:40 pm op Wednesday, April 14, 2004

Terwijl jij in je wiegje in slaap ligt te vallen - kleine knorgeluidjes zijn daar het bewijs van - ben ik nog aan het nagenieten van wat kwaliteitstijd met jou. Ik heb je om 16.00u eten gegeven, en daarna met jou lekker in de zetel blijven zitten, in het zonnetje. Een verse broek en een een lepeltje siroop waren er uiteraard ook wel bij, maar verder waren het jij en ik, een zachte zetel, wat kussens, en het zonnetje. Je hebt de hele tijd naar mij liggen kijken, hoe ik ook probeerde je aandacht af te leiden met kleine rode chocoladepapiertjes, kussens, handen, felgekleurde magazines… Lachen doe je nog niet veel, maar je reageert wel met je ganse lijfje op elke beweging die ik maak, elke gekke bek die ik trek, elk woordje dat ik in je oor fluister of tegen je uitspreek. Heerlijk.

Gisteren was het nochtans anders, en ook deze middag was niet bepaald vredig en leuk. Ik weet niet wat er gisteren scheelde, maar ’s namiddags begon je te huilen, zonder enige aanwijsbare reden, en dat heb je volgehouden (met af en toe een pauze) tot ’s avonds laat. Gelukkig sliep je wel goed, maar daar zal de vermoeidheid door het huilen ook wel voor iets tussengezeten hebben. Je hebt nl. om 16.00u gegeten, dan weer om 21.00u, en dan pas om 4.15u. Ik werd al ongerust ! Zelfs toen nam je met één borst genoegen, zodat de andere tegen ’s morgens zowat op springen stond ! Ik kon niet eens meer op mijn zij slapen van de spanningspijn. God wat heb ik medelijden met koeien die niet gemolken worden !

Daarstraks had jij er eigenlijk niet zoveel mee te maken, eerder spanningen bij mama en papa zelf. Netlash draait tegenwoordig op volle toeren, zelfs een beetje over zijn toeren, en daar kan papa van meespreken. Hij weet niet welk werk eerst gedaan, en slaapt slecht omdat hij ligt te piekeren. Als ik dan met de auto naar de garage wil (platte band) en jij kiest net het moment dat papa met jou naar boven gaat, uit om je keel open te zetten, dan komt daar blijkbaar heibel van. Het is de eerste keer, voor zover ik me kan herinneren, dat we tegen elkaar staan roepen hebben uit pure frustratie. Ik vond het vreselijk. Gelukkig is alles weer bijgelegd, heb ik mijn kalmte herwonnen, en kan je papa opnieuw tot rust komen bij mij. Zolang het maar geen effect heeft op jou.

Pasen

Gecategoriseerd onder: Familie, Feest, Gewoon verslag — Mama om 4:41 pm op Sunday, April 11, 2004

Kleintje van me, je hebt net je eerste pasen meegemaakt, en zelfs een eerste chocolade paashaas gekregen, en een voetbal :-p De paashaas zal aan jou niet besteed zijn, maar mama ontfermt er zich wel over, geen probleem. Opa Jeroom kan bijna niet wachten om met jou te beginnen voetballen, maar ik geloof dat je daar nog wat klein voor bent, nee ?

Je was wel wat lastig vandaag, en we hebben geen idee waarom. Doodop was je door al die nieuwe indrukken, en toch wou je niet slapen. Opa mocht je vasthouden, Omaly mocht je wiegen, papa mocht met je rondlopen, niks hielp, tot je in mama’s armen verzeilde, rustiger werd, en eindelijk ophield met huilen. Maar toen ik je in je wiegje probeerde te leggen, kwam er opnieuw luidkeels protest. Je zal toch geen mamaskindje worden, hoop ik ?

Dinsdag ben ik trouwens met je naar Kind & Gezin geweest, de ‘weeg’. Je woog toen 4.820 kilo, en mat 53.5 centimeter. Niet slecht :-) Volgens de dokter was alles in orde, en zouden de krampjes uiteindelijk wel weggaan. Ook de acné op je gezichtje bleek normaal te zijn, en we smeren je nu elke dag in met een body lotion, die blijkt te helpen. Iedereen vond je een pracht van een baby met een serieus temperament, want toen je je kwaad maakte en je keel openzette, kreeg je alle aandacht. Man, jij kan je kwaad maken ! Je wordt dan bloedrood, en soms huil je zo hard dat je je verslikt en er bijna inblijft. Je hebt dus toch wel een en ander van je mama, geloof ik. Groeien doe je dus duidelijk ook. Je eerste pakjes heb ik alweer opzij gelegd, en ook de sokken die oma Annemie voor je gebreid heeft, zijn al te klein geworden. Ik moet er echt op letten dat ik op tijd nieuwe kleertjes neem, of je bent er al uitgegroeid voor je ze ooit hebt aangehad.

Woensdag is je overgrootmoeder trouwens nog eens langsgeweest, ze moest en zou haar achterkleinzoontje nog eens zien. Je hebt een hele tijd in haar armen gelegen, en toen ze ook nog gezichten begon te trekken en met een hoog stemmetje tegen je sprak, begon je te lachen. Ik denk niet dat je ooit al zoveel tegen iemand gelachen hebt, en ze genoot ervan met volle teugen.

’s Avonds ben ik weer door mijn rug gegaan, dus donderdag hebben we eigenlijk niks gedaan… Vrijdag kwam tante Marijke je bezoeken, en opnieuw heb je volop gelachen. Je bent soms een heel blije, fijne baby, maar soms kan je ook zonder reden een hele dag dreinen en vervelend zijn. Zoals vandaag. Dat het maar vlug morgen is…

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag — Mama om 4:42 pm op Monday, April 5, 2004

Tsja, Wolfje, ik weet het, ik heb je lang niet geschreven. Er is in die tussentijd dan ook niet zoveel te melden over jou, terwijl er hier toch al één en ander is gebeurd. Zo is die zaterdag 20 maart mama’s rug aan flarden gegaan. Zomaar, zonder enige aanwijsbare reden, tenzij misschien het doorgezakt zitten om jou de borst te geven. In elk geval kon ik tegen de zondag nog nauwelijks gaan, en is oma Annemie nog langs geweest om opa’s wandelstok en lendenband te brengen, zodat ik tenminste nog een beetje kon bewegen. Die middag zijn nochtans Koen en Nathalie nog langsgeweest, met Quinten en Aaricia, en we hebben taart gegeten die ik gebakken had, en vooral veel naar jou gekeken.
De rest van de week was een hel voor me: maandag, woensdag en vrijdag naar de rugspecialist, maar aangezien dat telkens nogal lang duurde, ging jij mee. Gelukkig kwam oma Annemie te hulp: maandag is ze zelfs meegereden naar de dokter en heeft ze voor jou gezorgd, en de woensdag en de vrijdag kon ik zelf al wat beter uit de voeten, en heb ik je dan maar in haar handen achtergelaten. Ik kan niet zeggen dat ze het erg vond :-p Jij trouwens ook niet: je genoot van alle aandacht :-)

Het weekend en de rest van de week waren rustig, al kreeg jij wat last van het ‘lastig uurtje’. ’s Avonds kan je soms zonder enig aanwijsbare reden huilen, en dan is er geen troosten aan. Soms helpen de armen van mama een beetje, en val je dan in slaap boven op mijn borst, lekker warm onder een dekentje. Papa kan dan zo jaloers kijken…

Deze week heb je me verrast met je eerste echte lachje, en ik was meteen weer helemaal verkocht ! Dinsdag lag je in je wippertje te genieten van de zon, en plots kreeg je me in het vizier, en je hele gezichtje lichtte op in een stralende lach :-) Niet zomaar een van je kleine glimlachjes, alsof je een binnenpretje hebt, maar een echte heuse lach ! Papa opnieuw jaloers dat hij het niet gezien had, en oma heeft een hele tijd geprobeerd om je ook te doen lachen. Nyék nyék, dat is voorlopig een privilege voor de mama ! Je zal nog genoeg lachen, kleine muis !

Gisteren zijn we dan weer naar oma Annemie en opa Koen geweest, en jij lag rond te kijken met die grote blauwe ogen naar al het nieuwe. Bij pépé Jeroen en tante Delphine sliep je rustig, kreeg je eten, en daarna lag je zalig in je nonkels armen te genieten. Hij vergat er bijna zijn Ronde van Vlaanderen door !

Nu nog die krampjes kwijtspelen (al helpt de siroop al behoorlijk), en je bent helemaal een zalige baby !