Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag — Mama om 4:43 pm op Tuesday, March 23, 2004

Soms, kleine Wolf, als ik naar je kijk, staat de wereld heel even stil, en kan ik het nog steeds niet geloven.

Reflux

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag, Ziek — Mama om 4:44 pm op Saturday, March 20, 2004

Gisteren met jou naar de kinderarts geweest, omdat ik dat klaaglijke huilen van jou zo vreselijk vind. Je hebt blijkbaar veel last van reflux, waardoor je ook nog eens veel lucht hapt en dus je darmen in de problemen brengt. Ik ben dan maar op zijn aanraden een flesje siroop -mij oh zo bekend- gaan halen, en nu krijg je elke keer na je voeding een half lepeltje anijsdrankje binnengelepeld. Blijkbaar ben je geen al te grote fan van anijs, want je zou de smoeltjes moeten zien die je trekt als je dat binnen krijgt. Heh, eigenlijk eens aan papa vragen om dat te filmen :-) Een tweede oorzaak zou kunnen de grote hoeveelheden melk zijn die ik op een dag naar binnen giet. Als de siroop niet helpt, zal ik dus maar de melk achterwege laten. Zucht.
In elk geval heb je wel al ontdekt hoe je moet glimlachen, al is het nog niet echt bewust. Maar, kleine muis, je mag nog zo hard aan het blèren geweest zijn, zodra je dat lieve glimlachje op je snoetje tovert, smelt ik weg, ben ik niks meer waard, en zou ik je doodknuffelen. Ik heb de indruk, Wolfje, dat je al heel vroeg weet hoe je je mama om je vinger moet winden. En ik, idioot, zal me dan nog laten doen ook, medunkt.

In de draagzak

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag — Mama om 4:44 pm op Thursday, March 18, 2004

Wolfje, Wolfje, Wolfje, moest jij nu écht de spijsvertering van je mama erven ? Net toen de dame van Kind & Gezin langskwam om je gehoor te testen (dat, by the way, prima is) begon jij opnieuw te kronkelen en te wriemelen en te huilen van de pijn in je buikje. Wat ik ook probeer, wiegen, je buikje masseren, je over mijn schouder leggen, niks helpt, en jij huilt hartverscheurend. Blijkbaar is er tegen darmkrampjes geen kruid gewassen.

Nochtans heb je de laatste dagen behoorlijk wat frisse lucht gekregen, dus daaraan kan het niet liggen. Dinsdag belde oma Annemie of ik geen zin had om samen met jou van de heerlijke eerste lentedag te komen genieten, dus vloog de kinderwagen in de auto, jij in de maxicosi en wij samen naar Zomergem. Uiteraard moest je eerst nog eten, maar daarna hebben we de wind door ons haar laten spelen en de zon laten schijnen op ons gezicht. De uitstap werd afgerond met een bezoekje aan oma en opa van Ursel, jouw overgrootouders. Ook zij bevestigden nog maar eens dat je al veel veranderd bent, en dat je echt een knappe jongen bent.
Ook gisteren hebben je papa en ik je meegenomen voor een portie frisse lucht, maar dit keer in de draagzak. Jammer dat je nog te klein bent om van je papa’s gezicht te kunnen genieten: nadat hij eenmaal uitgepuzzeld had hoe de draagzak in elkaar zat, glunderde hij van onder tot boven terwijl hij zijn kleine zoontje dicht op zijn borst meedroeg. Zelfs Catullus kon niet evenveel aan het genieten zijn van de wandeling. En jij ? Jij vleide je hoofdje tegen papa aan, deed je ogen dicht, en knorde genoeglijk. Het leven kan soms toch mooi zijn.

Idioten

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag — Mama om 4:45 pm op Monday, March 15, 2004

Wolfje, je mama en je papa zijn twee idioten ! Ho, voor je ons volmondig gelijk geeft, zou je beter eerst eens luisteren waarom. We hadden namelijk al opgemerkt dat je minder goed sliep dan in het begin, maar dat schreven we toe aan de leeftijd. Tot woensdag nacht… Oma Annemie en ik hadden je in je badje gedaan, en afgezien van het gebruikelijke huilconcert was alles in orde, en had je goed gegeten. Rond middernacht waren we gaan slapen, en ook dat was geen enkel probleem. Tegen een uur of twee begon je echter lastig te doen, dus nam ik je bij me in bed en kreeg je eten. Probleem opgelost. Enfin, dat dacht ik toch. Een goed uur later begon je namelijk opnieuw te huilen. Krampjes, veronderstelde ik, en nam je even op mijn schouder. Je bleek echter ontroostbaar, hoeveel ik je ook wiegde, met je rondliep, voor je zong, nakeek of je écht wel een propere luier had… Om je papa niet wakker te maken ging ik met je naar beneden, en het kwam erop neer dat ik om half vijf ’s nachts naar het journaal zat te kijken, terwijl jij huilde in mijn armen. Ten langen leste gaf ik je opnieuw eten, en toen werd je min of meer rustig, maar ook niet voor lange tijd. Tegen de ochtend, toen je papa je bij zich nam in zijn kantoor, was ik doodop. En jij sliep rustig in je wiegje bij papa.

In de namiddag gingen we je even tonen aan je overgroottantes, en ook daar was je rustig en sliep je, ondanks al het gekwetter en de geuren van koffie en taart. Idem toen we daarna naar Omaly gingen: je sliep.

’s Avonds gaf ik je tegen twaalf uur eten, en gingen we slapen. Helaas, zelfde scenario ! Tegen de ochtend stond ik te wankelen op mijn benen. Wat ging er in hemelsnaam mis ??? Ik had nu zelfs het hele AVS-nieuws gezien… Ik hield mijn hart al vast voor de vrijdagnacht. Edoch…

We gaven je eten voor je ging slapen, knuffelden, lieten je een boertje laten, en legden je in bed. Pas toen we zelf al knus in bed lagen, zag ik dat de verwarming nog brandde. Ach, ik ging toch moeten opstaan over een uurtje of zo, ik ging die dan wel uitzetten. Toen ik een tijdje later wakker werd, bleek het al vier uur te zijn. In een halve paniek vloog ik naar je bedje, maar jij lag prinsheerlijk te slapen. Tiens. Echt slapen deed ikzelf daarna niet meer, ik verwachtte toch elk moment jouw roep naar eten. Niks van. Jij vond dat de nacht diende om te slapen. Pas tegen half zes begon je geluidjes te maken, en aangezien mijn borsten toen zo ongeveer op springen stonden, viste ik je uit je bedje en gaf je eten. Daarna sliep je nog vlotjes door tot elf uur. Het verschil met de vorige nachten ? De verwarming ! Je had gewoon koud ! En wij maar luisteren naar alle goedbedoelde adviezen: ‘De kamer verwarmen ? Niet echt nodig, zeker niet als hij in een trappelzak ligt, met een dekentje en een dubbele fleece’, ‘Eventjes de kou breken is genoeg hoor, je hoeft niet echt de verwarming op te zetten’, enzovoort. Sedertien is het ’s nachts weer lekker warm in onze kamer, en slaap jij heerlijk door, zo’n zes uur aan een stuk.

Je laat je zelfs niet van de wijs brengen door al het bezoek, zoals gisteren ook weer nonkel Ignace en tante Lucie, en een reeks zussen van je opa Jeroom. Omaly was er uiteraard ook, en had zelfs de taart meegebracht, en nog maar eens eten voor je ouders voor vandaag. Ze is echt wel een traiteurdienst gestart, om toch maar zeker zijn dat we niks tekort komen, en jij dus ook alle zorgen krijgt. Wacht tot je ze leert kennen, Wolfje, je zal wel merken dat ze je zal verwennen ! Maar is dat niet een van de prerogatieven van een grootmoeder ?

Geboortefeest

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag — Mama om 4:46 pm op Tuesday, March 9, 2004

Lieve Wolf, je geboortefeest was een voltreffer ! Niet minder dan 90 mensen zijn komen opdagen, sommige onverwacht, en sommige verwachte gezichten zijn dan weer niet te zien geweest. Het was heerlijk druk, en nooit te druk, iedereen kwam gespreid, nog een geluk ! Je mama wist eerlijk gezegd soms niet meer waar haar hoofd stond: al die cadeautjes ! Je hebt kleren met hopen en kilo’s nu, heel erg mooie dingen meestal. Ook speelgoed is erbij gekomen, maar daar ben je nog wat jong voor. Grappig is de reeks knuffels die je gekregen hebt, toevallig allemaal van dezelfde reeks, maar in verschillende groottes. Het lijken de Daltons wel ! Jijzelf trok je van al die drukte en al die bewonderende en vertederde gezichten niks aan: je besloot dat het slapenstijd was, en dus sliep je. Uiteraard was er even pauze om te eten, maar daarna sliep je gewoon verder, eerst in de armen van een ongelofelijk ontroerde Martine, daarna opnieuw in je wiegje. Sommige mensen zouden je heel graag even vastgehouden hebben, maar ik wilde je niet wakker maken, uit schrik dat je dan wél lastig zou geworden zijn. Eva - je jongste achternichtje - kon bijna niet van je afblijven, en ze heeft je ook een schattig cadeau gemaakt. Het liefst van al had ze je meegenomen naar huis, en ik denk niet dat haar mama, Klaartje, dat zo erg zou gevonden hebben. Niet dat ik het zou toegestaan hebben, hoor. Je bent nog geen vier weken in ons bestaan, maar we kunnen je niet meer missen.
Gelukkig waren ook je grootouders aanwezig: opa Jeroom en Omaly waren al op vrijdag een ganse dag langsgekomen om huis en tuin een beetje toonbaar te maken, en op de dag zelf hebben ze samen met je peter Koen voor de afwas ingestaan. Oma Annemie was een eindje op voorhand gekomen en heeft zichzelf bijna een blaar bezorgd door het taartsnijden. Uiteraard heeft zij behoorlijk wat afgekletst op het feest zelf, maar ook haar hulp in het rondgaan en voorzien van natjes en droogjes is in dank afgenomen. Yep, zonder je grootouders hadden we het niet klaargespeeld. Bedankt, dames en heer !
’s Avonds lagen je papa en ik uitgeteld in de zetel, maar je kon - afgezien van alle cadeau’s - niet meer zien dat er mensen waren geweest die dag. Alles was netjes opgeruimd en gekuist, en jij lag zoals altijd te genieten van je eten.

Dat laatste punt heeft me gisteren nochtans opgezadeld met een enorm schuldgevoel ! Je had gedurende de dag kort op elkaar veel gedronken, en daarom dronk je rond half negen maar één borst leeg. Ha, hét uitgelezen moment om eindelijk die borstpomp eens uit te proberen en wat melk af te kolven en in te vriezen voor noodgevallen/later gebruik. Je was echter nog wat na blijven soezen in mijn armen, en toen wou ik nog eerst die facturen afwerken, en dan moest ik de pomp nog in elkaar zetten en de gebruiksaanwijzing lezen enzoverder enzovoort. Puntje bij paaltje: het was dik tien uur toen ik effectief begon mezelf als melkkoe te gebruiken. Het koetje deed het goed, en er werd een zakje melk ingevroren. Jammer genoeg besliste jij net op dàt moment dat je opnieuw honger had, na amper twee uur. Argh ! Heel enthousiast dronk je de ene borst leeg, en toen… was er niks meer ! Het koetje stond droog ! Ik heb je nog wel wat laten sabbelen aan beide borsten, maar blijkbaar gaf het toch een onbevredigd gevoel, want na afloop zette je het op een huilen, en kon alleen papa’s duim nog enige troost brengen. Ik voelde me verschrikkelijk: ik kon mijn kind niet voldoende eten geven ! Ik kon je niet eens de ingevroren melk geven, want ik had nog geen spenen in huis… Van een slechte mama gesproken ! Papa lachte het weg, zei dat dat kon gebeuren, dat het allemaal met goede bedoelingen was geweest, en dat over een paar uur alles weer vergeten zou zijn. Dat was ook zo, maar ik voelde me echt slecht.

Ach ja, het zal zeker niet de laatste keer geweest zijn dat je ergens door gefrustreerd wordt, kleine Wolf van me. Het hoort bij het leven zeker, ook al is het nog zo pril ?

PS. Mama Birgit en kleine Kaat stellen het momenteel nog steeds heel goed. Als Kaat zo verder doet, zal ze over een paar jaar echt nog tegen jou kunnen zwaardvechten. Je eerste houten zwaardje heb je trouwens al gekregen. Zo hoort het natuurlijk.

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag — Mama om 4:46 pm op Wednesday, March 3, 2004

Heh, Wolfje, het ziet er naar uit dat zondag een drukke dag wordt ! Eerst was er bijna geen volk voor je geboortefeest, maar na mijn mailtje begint iedereen te bevestigen :-) Ik schat dat we op een man of 70 uitkomen, en ik hoop dat het allemaal lukt dan. Ach, er heeft hier nog zoveel volk binnengezeten, en toen hadden we niet eens de verdiepingen opengesteld. Het zal allemaal wel meevallen.

Ik heb ondertussen ook opnieuw nieuws gekregen van Bart en Birgit: alles ziet er hoopvol uit ! Birgit is wakker en stelt het goed, moet nog even op intensieve blijven voor alle zekerheid.
En de kleine Kaat, met wie ik jou natuurlijk vergelijk, is volop op eigen kracht aan het ademen. Ze zorgen wel voor een druk in de longetjes, en voor extra zuurstof, maar zelf geeft ze niet op. Enfin, dat is toch hoe het gisterenavond zat. Hopelijk blijft het zo…
Met jouw longen is in elk geval niks mis, kleine muis. Zoals jij kan kelen als je niet op tijd eten krijgt… Maar vannacht heb je al iets langer geslapen: eten om 1.00u en om 6.00u, dus dat valt mee ! Ik hoop alleen dat het geen toeval was en dat je inderdaad gewaar wordt dat het ’s nachts niet zo interessant is om wakker te liggen en veel te vragen. Ik lig er in elk geval toch altijd voor pampus bij, en geniet van de zuchtende, languissante en knorrende geluidjes die je maakt. Of zoals papa zei: als hij later geen diploma haalt, kan hij altijd nog aan de slag in de Duitse pornoindustrie om achteraf de klankband in te spreken.

Kaat

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag — Mama om 4:47 pm op Monday, March 1, 2004

Vandaag voor de eerste keer op consultatie geweest bij de kinderarts. Jij vond het blijkbaar niet leuk, al dat gepruts aan jouw lijfje. Je werd gewogen en 3.6 kilo licht bevonden, en 51 centimeter lang gemeten. Je bent duidelijk al flink gegroeid :-) Alles blijkt prima in orde te zijn voor de rest, je bent helemaal normaal.

Vanmiddag had ik het nochtans even moeilijk, en wilde ik je uit je wiegje halen en dicht tegen me aanhouden. Ik had namelijk een email gekregen van een vriend, met wie ik in de Poort speel. Hij en zijn vrouwtje verwachtten ook een kind, en wel tegen 21 mei. Hij was al heel enthousiast over jou, en keek vol ongeduld uit naar zijn eigen kleintje. Wel, deze morgen is de ambulance haar komen ophalen met een aanval van stuipen, en in het ziekenhuis heeft men onmiddellijk een keizersnee uitgevoerd om beiden, zowel moeder als kind, te redden. Zij wordt momenteel nog in een kunstmatige coma gehouden tot men zeker is dat alles ok is, maar ze is stabiel. Het kleintje weegt amper 1.100 kilo en kreeg de naam Kaat, en ook zij is, de omstandigheden in acht genomen, in orde. De komende dagen worden cruciaal.
Wolfje, ik kreeg er echt tranen van in mijn ogen, ik was helemaal van de kaart. Ik mag het niet gedroomd hebben dat zoiets met jou was gebeurd. Het fotootje van Kaat dat hij erbij had gevoegd, deed mijn hart bloeden. Zo klein nog, zo tenger en fragiel, zo… broos en onaf !
Bart en Birgit, ik denk al de hele dag aan jullie en aan de kleine Kaat. Ik hoop uit gans mijn hart dat alles goed mag gaan, zodat onze kleintjes samen kunnen spelen en woeste gevechten houden met dolkjes en beukelaars. Mogen de spirits jullie bijstaan !