Als alles normaal was verlopen, kleine muis, dan was je vandaag geboren, op een schrikkeldag. Ik ben blij dat ik je al 17 dagen in mijn armen mag houden, weet je ? Het voelt nog steeds aan als een voorrecht.
We hebben een paar drukke dagen achter de rug, Wolf. Al trek jij je daar nog steeds niks van aan: als er moet geslapen worden, dan moet er simpelweg geslapen worden, en niks zal je tegenhouden. Nunc dormiendum est. Of de hond nu blaft, er bezoek komt dat aan je kaakjes kriebelt, er gestofzuigd wordt onder je wieg: niks kan je deren. Heerlijk toch, de slaap der onschuldigen ? Bijvoorbeeld ook toen donderdag de dame van Kind en Gezin langskwam: je sliep zo zalig dat ze je niet wilde wakkermaken. Ze heeft een hoop goede raadgevingen achtergelaten voor mama en papa, en ons op een aantal punten ook gerustgesteld: je gedroeg je helemaal als een doodnormale baby. Wegen was niet nodig, aangezien ik zelf een weegschaal heb staan, en dus wel degelijk weet dat je aankomt en groeit. 3.400 gram woog je vrijdag. Niet slecht voor eentje dat te vroeg is geboren.
Vrijdag was een rustige dag, voor jou toch. Buiten sneeuwde het met pakken tegelijk, heel het land was in chaos, en jij sliep prinsheerlijk. ’s Namiddags ging ik dan langs bij de gynaecoloog (de man die jou ter wereld heeft helpen brengen), en toen bleek dat er een stukje van de moederkoek was achtergebleven in mijn baarmoeder, en dat ik de volgende dag wéér eens een dagje het ziekenhuis in mocht. Nou ja, moest. Voor jou was het een thuismatch: terug naar de plaats waar je de eerste vijf dagen van je prille leventje doorbracht. Niet dat je daar iets van gemerkt hebt: zoals gewoonlijk sliep je. Papa hield je bij zich toen ik onder het mes ging, en aangezien je net eten had gekregen, vond je dat een prima regeling.
’s Avonds waren we weer thuis, en niks was veranderd voor jou. Je keelde net zoals altijd toen je in bad moest, en het eten na afloop bleek -net zoals altijd- een grote troost te zijn. Blijkbaar heb je nu minder last met de melk, want de laatste dagen zijn het overgeven en de krampjes geminderd, en slaap je ook ’s nachts rustig. Je wil wel uiteraard nog je nachtvoedingen.
Overdag kan je nu gefascineerd liggen kijken naar je zwart-wit-mobiel. Kind en Gezin had gezegd dat vanaf een week of vier zo’n contrastmobiel heel stimulerend kan werken, dus heb ik er eentje opgezocht op het net, het patroon afgeprint, en is mama aan het ouderwetse knutselen geslagen. Karton, schaar, lijm, papier, draadjes… Papa en ik waren dan ook stomverbaasd toen hij voor de lol een van de patroontjes voor je neus hield, en jij die donkerblauwe ogen van je wijd opensperde en als gebiologeerd aan het staren sloeg. Je ogen volgden de beweging van het patroon, al na twee weken ! We hadden niet verwacht dat je er al op zou reageren, maar des te beter. Zo lig je je niet te vervelen in je wiegje, wanneer je wakker ligt en je verhalen vertelt.

Ach Wolfje, ik zou de maan halen voor je, als dat je zou interesseren. Alleen zou je het dan even zonder borstvoeding moeten stellen, en ik denk dat zelfs jij al je prioriteiten weet te stellen, nee ?