Het liefste zoontje ter wereld

Gecategoriseerd onder: Familie, Feest, School, Vriendjes — Mama om 12:56 pm op Friday, March 6, 2009

Je bent een fantastisch ventje, Wolf! Ik weet dat ik dat wel vaker zeg, maar ik meen het wel.

Neem nu de afgelopen week. Ik ben vorige week woensdag geopereerd aan mijn voet, en moet dus drie weken op krukken lopen. Dat betekent natuurlijk dat ik niet echt veel kan doen hier in huis, en dat ik vooral niks kan dragen. Jij had me beloofd goed voor me te zorgen, en dat doe je dan ook. Lees maar even wat ik vorige week vrijdag op mijn eigen blog heb geschreven:

Het liefste zoontje ter wereld

Ik weet wel dat veel mama’s dit over hun kind zeggen, en ja, de boutade ‘Mijn kind schoon kind’ is niet voor niks een boutade, maar lees even mee, en u zal me wel gelijk geven.

Zoals altijd waren de kinderen rond zeven uur wakker, vakantie of niet, en gingen ze met papa naar de badkamer. Diezelfde papa wou geen risico op extra beenbreuken bij zijn vrouw lopen door haar zonder toezicht van de trap te laten stommelen met haar krukken, en maakte me rond half acht wakker. Een kwartier later zat ik bij de kinderen aan tafel boterhammetjes te smeren, en nog een kwartier later was papa naar het werk vertrokken, met medeneming van Kobe om die onderweg in de kribbe te droppen, en met achterlating van Wolf.

Diezelfde Wolf heeft uitmuntend voor me gezorgd. Hij bezorgde me stapels kussens om me te installeren, drapeerde een dekentje over me, en nestelde zich daarna liefdevol in mijn arm om samen tv te kijken. Een uurtje later overhandigde hij me mijn krukken, schoof een tapijtje uit de weg en gaf de hond een duw, en loodste me naar de keuken als piloot van een vliegtuig, mét bijhorend gebrom.
Daar hielp hij me de afwasmachine aanzetten, gaf me een tas, nam de melk uit de ijskast, zette de microgolf in werking, en maakte me een volmaakte latte, compleet mét suikerklontje en lepeltje. Intussen had hij ook al geholpen de was te sorteren, in de machine te steken (waspoeder doseren en in het laatje doen was voor mij) en het boeltje aan te zetten, en een mand propere was naar de living te versleuren. Daarna nam hij omzichtig de volle kop hete koffie in een ovenwant en zette die op het salontafeltje bij me, en kroop weer bij me in de zetel.
’s Middags hielp hij de tafel zetten en afruimen, liet hij een paar keer de hond buiten en weer binnen, hielp hij me nog maar eens een koffie te zetten, voorzag me van koekjes, bouwde een kussenhuisje rond me, sprong enthousiast heen en weer toen het lukte een paar spelletjes te winnen met de Wii (die hij zorgvuldig bij me had gebracht, nadat hij de tv wat had gedraaid en zo), nam de telefoon voor me op, en was eigenlijk ongelofelijk braaf, lief en geduldig met me.

Wolf is net vijf geworden. Waar heb ik zo’n ongelofelijk kind aan verdiend? En zeg me nu niet dat de titel van deze post niet op zijn plaats is, toch zeker voor vandaag.

Intussen heb je vanalles al voor me gedaan, zonder morren, tegenstribbelen of zelfs maar even te pruttelen. Gisteren heb je zelfs volledig zelf - onder mijn toeziend oog, weliswaar - een kop koffie voor me gemaakt, en je was apetrots! Je zou ook voor minder, denk ik dan :-)

Intussen ben je ook vijf jaar geworden, lieverd. Je weegt intussen iets meer dan twintig kilo, en bent flink opgeschoten. Ik zou je eigenlijk eens moeten meten, maar ik schat dat je iets van een meter en tien bent. Je hebt ook twee feestjes gekregen: eentje voor de familie, en eentje voor je vriendjes.

Het familiefeestje was voor de oma’s en opa’s en nonkels. We hadden dat voor een keertje op zaterdag gelegd, omdat oma de zondag voor drie weken naar Cuba vertrok, en we haar er eigenlijk wel bij wilden. Jammer genoeg bleek Alexander serieus ziek te zijn, zodat nonkel Jeroen, tante Delphine en hij niet zijn afgekomen. Leuk was het anders wel: je kreeg van oma een grote doos K’Nex, van nonkel Roeland een kleinere doos, van omaly een digitaal kinderfototoestel (je had eigenlijk al een hoop kleren van Armani Junior gekregen, maar ze kon het toch niet laten) en van nonkel Koen een ongelofelijk wijze doos met magnetische dinosaurussen en een gezelschapsspelletje. Dat laatste hebben we nog niet gespeeld, realiseer ik me net. Moeten we dit weekend toch eens doen, ik zit toch maar in mijn zetel. Verder hebben we taart gegeten en vooral veel gekletst.

Ik denk dat jij meer gehad hebt aan het feestje een week later, met je vriendjes. Je had zelf mogen kiezen wie er kwam, en zo waren er zes aanwezig: Evert (die nog steeds je beste vriend is), Marthe, Mai, en dan nog Lukas, Azra en Robbe uit je klas. Ze kwamen ook allemaal met cadeautjes aandraven, waaronder een hoop K’Nex en een grote puzzel van Spiderman, die eigenlijk nog wat te moeilijk is. Jllie hebben gespeeld, binnen, buiten (het was vrij koud maar de zon scheen, dus dat kon wel) en zelfs boven. Tegen vier uur hebben we dan pannenkoeken gegeten (gekochte, zelf bakken duurt te lang voor zo’n grote groep ongeduldige kleuters) en tegen vijf uur was iedereen weer weg. Jij had genoten, en was hondemoe, net zoals Kobetje.

Intussen is er ook oudercontact geweest, en ik ben er nog steeds niet uit wat ik ervan moet denken. Pas op, het was allemaal bijzonder positief hoor! Je bent een vrolijk, goedlachs, positief ingesteld kind, heel gedienstig ook, en vooral ook bijzonder creatief. Je bent de beste van je klas qua intelligentie en spraakvaardigheid. Alleen wat motoriek betreft zit je op het gemiddelde, en dat is dan ook in schril contrast met de rest van je vaardigheden. Het levert je ook wel wat frustratie op: je hebt een enorm rijke fantasie, en slaagt er maar niet die om te zetten naar papier. Je durft uit frustratie ook wel eens te huilen, of omdat er teveel gekibbel of lawaai is, of omdat je vindt dat er iets niet rechtvaardig is. De juf is er vrij zeker van dat je hoogsensitief bent (wat niet echt een zegen is), en nam ook het woord ‘hoogbegaafd’ in de mond. Ik hoop maar, liefje, dat dat niet het geval is, want dat is zeker geen zegen. Het zou wel een aantal dingen uitleggen, en de juf weet waarover ze spreekt, want haar oudste dochtertje is hoogbegaafd, met kleuterdepressie en alles tot gevolg. Ik weet het niet, konijn. Je bent slim, dat hebben we al gemerkt. Ik vond nochtans niet dat je er bovenuit stak, als ik vergelijk met Evert, Marthe of Mai. Toen ik dat laatste zei, schoot je juf in de lach: ik noemde blijkbaar de beste van de andere klassen op! Maar bon, we zien wel. Ik ga er beginnen op letten dat je niet schoolmoe raakt en je gestimuleerd blijft. Ik ben wel niet van plan je te pushen: je voelt je goed in je vel, en dat wil ik zo houden.

En voor de rest blijf je mijn fantastische ventje! Ik zie je graag, Wolfje van me.

Nieuwjaar

Gecategoriseerd onder: Feest, Gewoon verslag — Mama om 9:42 am op Wednesday, January 14, 2009

Yup, Wolf, we zijn alweer een jaar verder, en je bent intussen bijna vijf jaar.

Ik heb je net op school afgedropt, alwaar je vol enthousiasme naar je interimjuf, juf San bent gelopen. Juf Isabelle is geopereerd aan haar rug en een tijdje buiten strijd, vandaar.
Deze week werken jullie rond het thema ‘Licht en donker’, en er zat inderdaad vorige week een briefje in je schriftje om dat aan te kondigen. Gisteren kwam je echter af met de boodschap dat jullie een pyama en een knuffel moesten meenemen, want je ging een slaapmoment houden in de klas. Ik keek natuurlijk je schriftje na, en daar stond niks in. Papa en ik zeiden dus streng dat we niet akkoord gingen, jouw levendige fantasie kennende. Goh, en toen kwamen de dikke tranen weer tevoorschijn. Je bent een fantastische jongen, Wolf, maar je tranen komen wel bijzonder snel. Enfin, omdat je zo bijzonder overtuigd leek, heb ik een bericht in je schrift gezet, en je een pyama meegegeven.
Omdat we eigenlijk nipt te laat waren daarnet, kon ik je juf nog even spreken, en jawel, het was de bedoeling een pyama en knuffel mee te hebben. Je had dus gelijk, konijn. Alleen had er een briefje in je schriftje moeten zitten, en had je waarschijnlijk je schrift gewoon niet uitgehaald in de klas. Ik vrees, lieve jongen, dat je op weg bent een even groot warhoofd te worden als je mama.

Eigenlijk is er niet zoveel gebeurd de laatste weken. Je leek wel blij dat de vakantie voorbij was, je verveelde je een beetje. We zijn de laatste dag van de vakantie gaan nieuwjaren bij oma en opa, en het was natuurlijk wel fantastisch dat Alexander er was, want daar speel je bijzonder graag mee. Veel heeft wellicht te maken met het feit dat hij enorm naar je opkijkt.

Je moest natuurlijk ook een nieuwjaarsbrief voorlezen, en die ging dit jaar als volgt:

Liefste…,

Iedereen doet vandaag zo raar.
Moet dat in het nieuwe jaar?

Handjes geven, veel gezoen.
Leuke pakjes opendoen.

Vergeet niet, ik blijf KAPOEN
Anders heb je niets te doen!

Knuffels geef ik je alvast vandaag
Want ik zie je toch zo graag.

1 januari 2009

Het leuke is dat je bijzonder creatief was met die datum: ik zei je dat we eigenlijk de vierde waren, en dat paste je netjes aan :-)

’s Avonds was je dan wel bijzonder moe, en de maandagmorgen viel een beetje tegen…

Vorige zondag was het dan de beurt aan Ronse, en zijn we daar uitgebreid gaan eten. Van je peter heb je een grote puzzel gekregen van Cars, maar dat is eigenlijk niet echt je ding. Je had wel een prima idee: binnenkort is het Everts verjaardag, en aangezien die wél wild is van Cars, mag hij die puzzel hebben, en dan krijg jij iets anders van me in de plaats, iets van Spiderman, zei je. Niet dat je teleurgesteld was in dat cadeautje, je liet dat echt niet blijken. Je hebt trouwens de hele tijd met Kobes cadeau gespeeld: een groot vliegtuig!

Dirk had, de avond voordien, trouwens ook cadeautjes mee voor jullie. Voor Kobe had hij een DVDtje mee van Bumba, dat op wild geschater en gespring werd onthaald. Voor jou (en eigenlijk voor papa ook, denk ik) had hij een soort robotje mee, een bouwpakket voor een mechanische eend. Het is eigenlijk wel best grappig :-p
Voor mij had hij een tweetal weken geleden als nieuwjaarscadeau een prachtige orchidee meegegeven met papa. Een prachtig paarse Vanda, zijnde een luchtorchidee. Die heeft dus geen aarde nodig, gewoon vochtige lucht. Daarom staat die ook in een vaas van een 80tal centimeter hoog, zodat ze een eigen microklimaat heeft. Ik had de vaas niet op het salontafeltje willen zetten om ongelukken te voorkomen, maar had ze tegen de muur op de grond gezet, naast de televisie. Ze is behoorlijk zwaar, om ze omver te lopen moet je echt al moeite doen.
Helaas, dat was buiten een Wolf gerekend… Zaterdagmorgen zat je naar tv te kijken in je blauwe ikeazeteltje, terwijl ik op de PC bezig was. Plots hoor ik een gigantisch gerinkel: je had er niet beter op gevonden om je voeten tegen die vaas te zetten en er tegen te stampen. Op een bepaald moment had je net iets te hard gestampt, zodat ze nogal hard tegen de muur was gevlogen, en de hele boven kant gebroken is.
Wel, ik heb me deze keer echt kwaad gemaakt. Het was geen ongelukje, het was een stommiteit die je perfect had kunnen voorkomen. Je besefte duidelijk dat je in de fout was: je huilde wel wat, maar probeerde dat in te houden, en vooral: je hebt jezelf gestraft. Je zei namelijk tussen het snikken en mijn boze blikken door: “Mama, ik weet al wat mijn straf zal zijn: een hele dag geen tv kijken!”.
Ik was verbaasd, maar liet dat niet blijken. Eigenlijk was ik niet echt van plan je te straffen, maar ik kon niet anders dan akkoord gaan met wat je zei, en dus kreeg je geen tv voor de rest van de dag. Ik heb je wel duidelijk gewaarschuwd dat ik niet één keer wilde horen dat je je verveelde, of dat je niet wist wat te doen. Daarna heb ik je naar papa gestuurd, die nog lag te slapen. Je bent in zijn bed geglipt, en je hebt hem alles verteld. De rest van de dag heb je braaf computer gespeeld, getekend, me geholpen bij het koken, enzovoort. Je was bijzonder berouwvol, en hebt geen enkele keer ook maar iets gezegd over de tv.

Eigenlijk, Wolfje, ben jij een ongelofelijk brave jongen! Blijf je nog even zo?

Lang geleden

Gecategoriseerd onder: Lang verhaal — Mama om 8:34 pm op Friday, January 2, 2009

Wolf,

ik denk dat ik later op mijn donder zal krijgen van jou dat ik je blog zo verwaarloosd heb, en gelijk heb je. De vorige post zaten we nog in volle zomer, en nu vriest het buiten.

Je ligt net in je bed, we zijn deze middag gaan spelen bij Ernest en Leander. Ik weet niet wat er scheelde vandaag, maar je was nogal huilerig. Gelukkig was je bij hen wel flink, en heb je netjes gespeeld zoals het hoort. Zelfs het kleine brandje - er was een papieren vliegertje in een kaarsje gevlogen - kon je niet van je stuk brengen.
Deze middag was dat wel anders, maar ik had me dan ook behoorlijk boos gemaakt. Je had al een cakeje gekregen, en toen mocht je van mij nog iets te drinken halen: water, fristi of chocomelk. Ik voegde er nog uitdrukkelijk aan toe: “Je mag chocomelk nemen, ALS je een slabbetje aandoet”. Ik ken je al een beetje, en je slaagt er keer op keer in een mooie T-shirt te verpesten met je chocovlekken. En jawel hoor, even later zat je naast me, met chocomelk, een ganse streep op je T-shirt, géén slabbetje, en een bijzonder beteuterd gezicht. Gelukkig kreeg ik het nog onmiddellijk uit omdat het niet helemaal was ingedrongen. Ik ben natuurlijk wel uitgevlogen, en toen begon je hartverscheurend te huilen, maar gaf je me wel gelijk. Soms ben je zo’n prutser, Wolf…

Maar eigenlijk ben je een ongelofelijk wijs kind (en wijs in beide betekenissen van het woord). Ik had er eerlijk gezegd een beetje tegenop gezien om de hele vakantie met jullie twee thuis te zijn, maar dat viel bijzonder goed mee. Kobe slaapt nog veel, en als hij wakker is, spelen jullie doorgaans mooi samen. En wanneer hij slaapt, is er de Wiii. Voor je kerstpakje heb je van papa het spel Super Mario Galaxy gekregen, en je bent er helemaal gek van. Je kan het jammer genoeg nog niet zelf spelen, daarvoor is de motoriek van de afstandsbediening een beetje te fijn, maar je geniet er enorm van om papa of mij te zien spelen. En wie ben ik dan om je dat te ontzeggen :-p Het is zelfs zo dat je papa ’s avonds, zodra hij thuiskomt, een uitgebreid verslag doet van wat we allemaal moeten doen hebben, wat er allemaal dood is gedaan, en hoe je bepaalde obstakels moet overwinnen. Ik denk niet dat papa er wijs uit geraakt, maar dat laat hij dan in elk geval niet merken.

Verder houd je je vooral bezig met tekenen: je kan het niet echt goed, maar je laat je niet afschrikken. Je hebt al een volledig dik A4-schrift volgetekend met wat jij ‘monsters’ noemt: langwerpige spookachtige dingen, met overal bollen in (jij noemt ze mondjes) in alle mogelijke kleuren, en vaak nog met monsterhanden: handen met wel twintig lange vingers aan. Ondertussen heb je zelfs al een nieuw boek gekregen, een oude dikke agenda. Je mag ook vrij veel tv kijken van mij, maar da’s eigenlijk vooral ook omdat je ondertussen nog vanalles aan het doen bent: je bouwt huisjes en fritakazen, holletjes, torens en heelder constructies. Het naar beneden (en ’s avonds weer naar boven) slepen van de kussens neemt ook behoorlijk wat tijd in beslag. Waar je eigenlijk niet naar kijkt, zijn boeken en boekjes. Om één of andere reden kunnen die je niet bekoren, maar ik denk dat dat wel zal veranderen zodra je kan lezen. Je hebt een bijzonder actieve fantasie, en de verhalen zal je wellicht prachtig vinden. We zijn intussen trouwens ook begonnen aan ‘De Hobbit’ van Tolkien, en je vindt het heerlijk. Jammer genoeg gaat Kobe de laatste maanden samen met jou slapen, zodat we geen tijd meer hebben. Ik beloof je al lang dat we hier beneden in de living verder zullen doen, maar dat vergeten we allebei steevast.

Jullie kamer is intussen ook quasi klaar. Alles is geschilderd, en er hangt overal decoratie: een gordijntje met linten en kralen aan de zijkant van je bed, een grote pluchen drakenslang aan touwtjes boven je bed, enkele lampionnen en een spin, en aan de muren hangen verschillende zakken waarin een groot deel van je knuffels zit. Je hebt er echt veel te veel, muis, en je zou er nog willen.

Zo zijn we een paar dagen geleden naar de nieuwe Ikea hier in Gent geweest, en jij mocht spelen in de kinderopvang. Je was er bijzonder enthousiast over, en wilde later graag nog terug. Ik heb intussen vanalles en nog wat gekocht. Het enige waar we samen nog passeerden op weg naar het restaurant, was een paar strategisch geplaatste bakken met knuffels, en jawel hoor, je vond ze zo mooi, en lief, en schattig, en je wilde ze zoooooo graag… Niet dus.

Enfin, we zijn dan Zweedse balletjes gaan verorberen in het restaurant, en aansluitend naar de Kinepolis gereden om Piet Piraat 3: het zwaard van Zilvertand te gaan bekijken. Ik had je dat in de zomer beloofd, en je was het echt niet vergeten. Kobe was intussen bij oma, en we zijn hem na de film dan ook gaan ophalen. Jij was twee daagjes bij Omaly en Bompa gebleven, Kobe dus nog een dagje langer bij oma. Ons kleintje was ongelofelijk blij ons te zien, jou niet in het minst. Het is echt leuk om zien hoe gek jullie zijn op elkaar. Pas op, je kan ook al behoorlijk ruzie maken, ook al is Kobe amper 17 maanden.

Vandaag bijvoorbeeld, zat Kobe op de grond een boekje te lezen. Enfin, dat dacht ik toch, maar hij bleek jouw monsterboek vast te hebben. Toen jij dat protesterend wilde afnemen, zette hij het even op een brullen en sloeg ermee tegen jouw hoofd. Waarop jij uiteraard begon te huilen. Ik heb hem dan streng toegesproken en het boek afgenomen, waardoor ook hij begon te huilen. Fijn hoor :-p Maar doorgaans ben jij vreselijk lief voor je broertje: je geeft hem papier en potloodjes wanneer hij wil tekenen, haalt zijn flesje als hij water wil, bouwt huisjes voor hem, geeft hem knuffels, speelt met hem en kriebelt hem, toont hem vanalles voor, en leert hem woordjes aan.
Je hebt het me zelfs al eens gezegd: “Maar mama, ik verveel mij als Kobe slaapt…”

Toch kan je genieten van dat uurtje rust tussen school en het moment waarop Kobe thuiskomt. Ik ga hem rond zes uur halen, terwijl jij rustig thuis in de zetel blijft zitten. Je gaat echt niet graag meer mee, en ik vind het eigenlijk ook niet zo erg: ik ben hooguit tien minuten weg, en je weet wat je moet doen mocht er toch iets gebeuren in tussentijd.

Op school stel je het goed, heb ik de indruk. Juf Isabelle (en haar vervangster juf San) is toch vol lof over jou: je bent lief, gehoorzaam en gedienstig. Jammer genoeg zit je in een andere klas dan bijna al je vriendjes: Evert, Marthe, Mai, Wout De Smedt… Maar jullie zien elkaar echt wel vaak genoeg, en Evert blijft je beste vriend, herhaal je vaak. Qua klasniveau doe je het bijzonder goed: de juf differentieert voor die kinderen die wat meer aankunnen, en jij bent één van de vier die moeilijkere oefeningen krijgen, en met wie ze al leesvoorbereidende oefeningen doet. Wat je motoriek betreft zit je blijkbaar bij het gemiddelde, al was je toch een van de weinigen die op een tekening voor het grootouderfeest zelf zijn naam had geschreven. Ik ben best wel trots op jou, liefje.

Je bent sinds september ook gestart met zwemlessen in het zwembad van Ertvelde. Delphine komt jou op zaterdag rond negen uur halen, en dan ga ik jou en Marthe tegen half elf weer ophalen. Je geniet er allebei van, maar blijkbaar heeft Marthe nog schrik onder water, want ze is helaas niet geslaagd voor het eerste deel, zijnde de watergewenning. Goh, ik ben er zeker van dat dat snel in orde zal komen. Zo fier als een gieter kwam jij me melden dat jij wél over mocht naar deel twee, zijnde de armbewegingen. In een derde reeks komen er dan de beenbewegingen bij, en zou je echt moeten kunnen zwemmen tegen het einde van het schooljaar. Je kijkt er ongelofelijk naar uit, kleine waterrat!

En verder? Tsja, ik kan opsommen dat je een set Hot Wheels hebt gekregen van Sinterklaas, of dat je een gewichtheffer was op het grootouderfeest, maar dat zijn een beetje vijgen na pasen. Zal me leren, zo lang te wachten met je blog.

Je bent groot aan het worden, Wolfje. Je bent nu 1,10 meter, en weegt zo’n 20 kilo, en da’s niet meer zo makkelijk om op te pakken. Toch kom je nog geregeld je knuffeltjes halen bij je mama, en ik geniet er elke keer weer ten volle van.

Lieve Wolf, wil je toch nog even wachten met groot worden? Want je bent toch nog steeds mama’s kleine konijn.

Aqua Mundo en andere plezierigheden

Gecategoriseerd onder: Familie, Spelen, Vakantie — Mama om 8:40 pm op Sunday, August 17, 2008

Goh liefje, je ligt net in je bed, en ik ben er zeker van dat je al slaapt! Je hebt dan ook al twee bijzonder drukke en uitputtende dagen achter de rug.

Gisteren ben ik jou dus met Kobe tegemoet gekomen in het centrum, en je was helemaal bezweet en superenthousiast. De Baluba was nochtans wat tegengevallen: geen ballenkanon, en ook geen hoop glijbanen, zoals in Erperheide, maar toch was het bijzonder leuk. Toen ik bij jullie kwam, zaten jullie te genieten van het zonnetje (we hebben hier al drie dagen prachtig weer, ondanks alle voorspelde regenbuien) aan de haven. Ademloos kwam je me vertellen dat jullie al op de pedalo’s waren geweest, en dat je bijna tot aan ons huisje was geweest!
Het restaurant even later kon jou niet bekoren, het wachten duurde te lang (ook al waren ze vrij snel) en de verleiding van de Baluba was te groot: je kon er zelf probleemloos op je eentje spelen, en je wist de weg naar ons terug. Veel heb je niet gegeten van je spaghetti, en je ijsje heb je zelfs afgeslagen: spelen moest er gedaan worden, nu je de kans had!

Daarna zijn we naar ons huisje teruggekeerd voor een stevige middagdut in het geval van omaly en bompa, en wat rust voor de rest van ons. Jij hebt vooral in het riviertje aan ons huisje gespeeld, met je laarsjes aan, en een glunderend gezichtje :-) Rond vier uur, na het fruit van Kobe, zijn we dan samen met bompa naar de Aqua Mundo getrokken. Eerst hadden we de indruk dat het waterparadijs een stuk kleiner was dan dat in België, maar pas op het laatste hebben we nog een groot extra stuk ontdekt met massa’s glijbanen en een wildwaterbaan. Nochtans was er voor jou meer dan genoeg te doen: er is een groot kindergedoe met een hele resem kleine glijbanen, spuittoestanden, een gigantische emmer die geregeld omkipt en ettelijke liters water over alles heengiet, enzoverder.
Kobe heeft zich ondertussen prima geamuseerd met het ploeterbadje voor peutertjes, en was dan ook steendood toen we terug naar het huisje keerden.
Toen we boterhammen gegeten hadden, ging je in bed, en toen papa je quasi onmiddellijk nog een glas water kwam brengen, sliep je al, zei hij.

Deze morgen kwamen we traag op gang: rustig ontbijten en dan wat spelen, en tegen tien uur zaten we alweer in het zwembad. Deze keer zonder Kobe, want die lag nog netjes te slapen onder het toeziend oog van omaly en bompa. Nu zijn we wél op de ganse reeks glijbanen gegaan, tot jouw groot jolijt. Vooral de wildwaterbaan vond je schitterend, al is ze af en toe écht wel wat wild. Een dik uur heb je het volgehouden, en toen was je moe en hongerig.
Mijn voet was intussen écht wel pijn aan het doen, zodat we fietsen hebben gehuurd. Ook voor jou is dat een prima idee, want telkens nog twintig minuten wandelen is er soms wel wat teveel aan.
Aangezien het al dik na twaalven was, hebben we dan in het huisje brood gegeten, en daarna opnieuw siësta gehouden. Jij had geen zin om te slapen, en hebt dan maar een dammetje gebouwd. Tegen vieren zijn we allemaal aangezet om minigolf te gaan spelen, en jij was alweer laaiend enthousiast, al viel het slaan op het balletje zelf wel wat tegen. Je hebt voortdurend rondgecrosst, alle balletjes gehaald, rondgelopen van de ene kant naar de andere… Tegen zeven uur ben ik met Kobe naar huis gegaan (hij had er genoeg van) en ben jij dan met de rest op restaurant gegaan. Rond half negen ben je dan met papa thuisgekomen, en binnen de drie minuten lag je in bed. Tanden poetsen gingen we morgenvroeg wel doen, zei je.

We zijn er allemaal een beetje verbaasd over waar jij je energie vandaan blijft halen. Zelf zijn we allemaal moe, en jij blijft maar doorgaan. Je bent gewoon onvoorstelbaar! Maar je bent wel mijn allerliefste schatje, die geregeld zijn knuffeltje komt halen bij zijn mama :-)

Center Parcs

Gecategoriseerd onder: Familie, Lang verhaal, Vakantie — Mama om 11:16 am op Friday, August 15, 2008

Lieve Wolf,

enerzijds vind ik het ongelofelijk jammer en stom dat het al vijf maanden geleden is dat ik nog iets geschreven heb, anderzijds speel ik liever met jou en Kobe dan dat ik zit te schrijven. En ‘s avonds heb ik er gewoon geen puf meer voor.

Momenteel zit ik in alle rust, bij het gekabbel van een klein stroompje naast me, te typen op het terras van een huisje van Center Parcs Le Lac d’Ailette, in Frankrijk. Jij bent met papa, bompa, Omaly, nonkel Koen en tante Else naar de Baluba, de speelwereld. Je kon echt niet langer meer wachten, je stond gewoon te popelen. Kobe moest echter nog slapen, en dus ben ik thuis gebleven en ligt hij in zijn bedje. Straks kom ik jullie tegemoet in het centrum om iets te eten, nadat Kobe al zijn wortelpuree binnen heeft. Daarna keren we naar het huisje terug, kan Kobe opnieuw wat slapen, en kunnen we daarna allemaal samen gaan zwemmen in de Aqua Mundo, het tropische zwemparadijs. Je kijkt er ongelofelijk naar uit, maar blijkbaar wilde je nog liever eerst naar de Baluba.

Goh, Wolf, je bent intussen al zo groot geworden, weet je. Viereneenhalf, het is gewoon onvoorstelbaar. Je bent intussen ook veel zelfstandiger geworden, en nog mondiger, al had ik dat laatste bijna niet voor mogelijk gehouden. Neem nu ‘s avonds in de badkamer. Je gaat zelf naar boven, trekt je kleren uit, gooit je ondergoed in de wasmand en legt de rest mij ter keuring voor, gaat dan naar het toilet, trekt een nachtluier aan, en doet daarna je pyama aan. Enige hulp van mij wordt wel gewaardeerd, maar is niet echt noodzakelijk meer. En die luier, tja, je wordt echt nog niet wakker als je plast. Gelukkig heb ik je ondertussen wel al aan het verstand kunnen brengen dat je moet opstaan als je toch wakker wordt, en dus horen we je heel af en toe opstaan om naar het toilet te gaan. Ach ja, ik vind het niet zo erg, je hebt nog genoeg tijd. Je slaapt zo vast dat je ook niet wakker wordt als Kobe begint te huilen, en dat vind ik al véél belangrijker!

Want ja, jij en Kobe slapen tegenwoordig op dezelfde kamer! Jij wilde dat zo graag, en je had er al zo vaak naar gevraagd, dat ik het wel wilde proberen. Daarom heb je de hele maand juli in Kobes kamer in het logeerbed geslapen, want ik wilde eerst zeker zijn dat het zou lukken, vooraleer ik met meubels ging beginnen sleuren. Jij gaat tussen zeven en half acht slapen, na het avondeten, en ondertussen krijgt Kobe nog zijn flesje melk. Daardoor lig jij meestal een stuk eerder dan hem in bed, en slaap je al wanneer we hem in zijn bedje leggen. Dat is eigenlijk wel nodig, want van zodra Kobe merkt dat jij nog wakker bent, begint hij te kraaien en te lachen en recht te krabbelen om met jou te kunnen spelen. Hij is stapelgek op zijn oudere broer en kijkt ongelofelijk naar je op. Zodra jij thuis bent, wil hij niet meer bij mij zitten, maar kruipt hij naar jou toe om te spelen. Hij probeert je ook zoveel mogelijk na te doen, wat soms leidt tot hilarische taferelen, en soms ook ronduit gevaarlijke. Jij bent ook stapelgek op hem, en doet alles voor hem. Je speelt met hem, geeft hem zijn tuutje, houdt hem in de gaten, en gaat gewoon alles voor hem halen als ik je dat vraag, zoals zijn schoentjes, een zakdoekje, wat speelgoed… Als hij huilt, begin je als een gek rond te springen en gekke bekken te trekken en rare geluiden te maken, tot hij weer begint te lachen. Je hebt hem ook al eens zijn flesje gegeven, zijn patatjes opgelepeld, en heel vaak geef je hem aan tafel kleine stukjes van je eigen boterham. Gelukkig vraag je me telkens wel op voorhand of hij het beleg wel mag eten. Je snapt heel goed dat peutertjes nog lang niet alles mogen eten, en dat het belangrijk is dat je kleine speelgoedjes zorgvuldig van hem weghoudt, zodat hij er niet in kan stikken. Hoe meer hij kan, hoe leuker je hem vindt, en dat is ook maar logisch.

Verder begint de vakantie een beetje lang te worden voor jou. Nochtans zitten we doorgaans niet stil, maar de laatste drie dagen heb ik het weer aan mijn rug, en was jij dus ook veroordeeld tot rustig binnenzitten (het weer was te slecht om veel buiten te spelen). Je hebt wel fantastisch zorg gedragen voor me, en me bijzonder veel geholpen. Je bent ongelofelijk lief en hulpvaardig, kleine muis. Of nee, dat mag ik niet meer zeggen van jou, jij bent nu ‘grote muis’, want kleine muis, dat is Kobe.
Zondagavond was ik echt aan het huilen van de pijn en heb ik een pijnstiller genomen om te kunnen slapen, zodat papa niets aan het toeval overliet en bompa had gevraagd om maandag te komen. Ik had al eten voorzien, worst met ratatouille, en koppig als ik ben wilde ik toch zelf koken. Met mijn krukken was ik tot in de keuken gestrompeld, had alle ingrediënten en een snijplank en zo op tafel gelegd, en was gaan zitten. Jij, bezorgd om je mama, ging me helpen. En ja hoor, nauwgezet voerde je elke taak uit. Je nam een kookpot uit de kast, zette die op het keramische vuur, draaide de knop van het vuur op negen, deed de kluit boter die ik je aanreikte netjes in de pot, en glimde van trots. Zelf deed ik wel de groenten in de pan (anders gingen ze over de ganse keukenvloer gelegen hebben en was ik nog verder van huis), maar jij roerde zorgvuldig alles om. Je nam een glas water, goot dat in de pan, en zette er het juiste deksel op. Ik weet eigenlijk niet wie er het meeste trots was, jij of ik :-P

Toen ik daarna toch weer plat in de zetel ging liggen, kwam jij bij me, en begon mijn rug en nek te masseren. ‘Zo, mama, dat helpt wel hé’, zei je bezorgd. Je bent echt mijn allerliefste zoetje, Wolf!

Als we terug zijn van Center Parcs, beloof ik nog het een en ander met je te doen. Op een mooie dag gaan we eens naar de speeltuin van het Yoenspleintje, op een regendag wil ik met jou naar de film, en als er nog een echt warme dag zou zijn (deze zomer was echt nog niks), dan gaan we samen naar de Blaarmeersen of bij Marc en Annemie gaan zwemmen. Er is al één echt mooie week geweest, maar toen was je op kamp. Niet met inslapen natuurlijk, een dagkamp voor kleuters aan de Voskenslaan, net zoals vorig jaar. Ook nu was je er weer samen met Marthe, wat zowel Pieter en Delphine, als mij een hoop gerij scheelde. Je deed het precies echt wel graag: de laatste week van juli was het thema ‘Onder zee’, en de vorige week was het ‘Op Safari’. Je kwam met de meest bizarre verhalen naar huis: Jefke de aap had zijn bus gemist en was zijn vriendjes kwijt, en daarom maakten jullie een nieuwe jungle voor hem. Je hebt geschilderd, geknutseld, gespeeld, gelachen en geroepen tot je stemmetje ervan kapot was en je doodop was. Vorige week woensdag heb ik jullie opgehaald, Marthe meteen afgezet (anders blijft ze nog even spelen bij ons, net zoals jij ginder blijft spelen als Delphine je ophaalt) en zijn we samen naar het openluchtzwembad hier in Wondelgem, de Neptunus, gegaan. Daar moet ik dus al tien jaar voor in Wondelgem wonen, hé, het was nota bene de eerste keer dat ik er geweest ben. Het is echt een heel mooi, heel proper zwembad, met een grote ligweide, en een paar kinderspeeltuigjes. Gelukkig was het toen al bijna zes uur, en viel het mee van drukte, want ik kan me voorstellen dat het op een hete zomerdag stampvol zit. We hadden je paarse opblaaskrokodil mee, en je hebt je er prima mee geamuseerd. Na afloop was je steendood, heb je amper nog iets gegeten, en ben je daarna meteen je bed in gegaan.

Je zwemt dus bijzonder graag, snoet, en daarom ben ik van plan je in te schrijven voor zwemlessen. Het was Delphine die daarmee afkwam, en ik vind het een schitterend idee. Jij ook trouwens, je was meteen wildenthousiast, je wil zo graag kunnen zwemmen! Het zou op zaterdag van vijf tot zes zijn, eigenlijk een ideaal uur. We zijn dan al thuis en nog niet weg, als we ergens naartoe moeten. Ik hoop dat we op tijd zijn met de inschrijving, want er is maar beperkt plaats. Turnen op woensdagnamiddag zou je ook graag blijven doen, en van mij mag dat. Ik ga wel nog eens horen wat Marthe van plan is.

De eerste twee weken van de vakantie was je grotendeels bij mij. Je bent wel af en toe eens een dagje naar de opvang op school gegaan, maar dat was meer om de verveling te breken (en mij wat ademruimte te geven) dan wat anders. Je was precies wel toe aan wat vakantie: je was echt moe, en het deed deugd wat langer te kunnen slapen en het wat rustiger aan te doen. Je kijkt dan ook veel (té veel?) tv, speelt een computerspelletje op je eigen PC, legt een puzzel, fietst buiten rond (weliswaar nog met steunwieltjes, maar het wordt stilaan tijd die weg te laten en je écht te leren fietsen) of kijkt mee met mij hoe ik, op jouw vraag, ‘spookje’ speel.

Op donderdag 17 juli is bompa je dan komen halen, want de dag daarna vertrokken papa en ik voor acht dagen naar New York. Jij bent drie dagen bij omaly en bompa gebleven, en  op zondag is peter Koen je komen halen. De resterende zes dagen heb je bij hem en tante Else in hun nieuwe huis in Merchtem doorgebracht. Ik heb het gevoel dat je je daar geen moment hebt verveeld: je bent gaan zwemmen in Océade, bent dino’s gaan bekijken in het Museum voor Natuurwetenschappen, hebt rondgelopen in Planckendael, hebt gespeeld met Branko (Elses neefje) en het feestje voor haar familie meegemaakt, en nog veel meer.

Bon, ik hoor dat Kobe aan het wakker worden is, ik schrijf straks of morgen wel verder. Beloofd!

Boos

Gecategoriseerd onder: Sloeber, Vakantie, Ziek — Mama om 12:10 pm op Friday, March 28, 2008

Wolf De Waele, gisteren ben ik voor het eerst echt boos op jou geweest. Boos, en vooral teleurgesteld. Toegegeven, ik heb eerder al tegen jou geroepen als je iets uitstak wat niet mocht, of als je iets omgooide of zo. Maar gisteren, dat was anders.
Papa was vroeg naar kantoor vertrokken, en jij was rond half acht even bij me in bed gekropen. Omdat je voortdurend lag te wriemelen, zei ik dat je naar beneden mocht gaan om tv te kijken. Dat moest ik je geen twee keer zeggen, weg was je. Je had het niet nodig gevonden dat ik even meeging om je natte nachtpamper uit te doen en te verwisselen voor een onderbroekje. Aan eten had ik helemaal niet gedacht.
Rond kwart over negen kwam je vrolijk springend terug bij me. Kobe had net eten gekregen, en jullie hebben nog vrolijk liggen spelen in bed. Toen merkte ik een spoor van chocolade rond je mond, waarop ik vroeg: “Wolf, heb jij chocolade gegeten?” Je keek me met je grote ogen aan en knikte van nee. Ik herhaalde mijn vraag, op meer dwingende toon. Jij beweerde stellig van niet: “Nee mama, echt niet hoor!”. Ik verduidelijkte even dat ik misschien wel boos ging zijn als je ongevraagd chocolade had gegeten, maar dat ik nog veel bozer ging zijn als ik te weten kwam dat je loog. Met grote ogen herhaalde je dat je geen chocolade had gegeten. Hmm. Ik gaf je het voordeel van de twijfel, het kon altijd dat ik de avond voordien vergeten was je mondje af te kuisen, al leek dat me nogal sterk.

Ik was het hele voorval, na uitgebreid geploeter in de badkamer, al helemaal vergeten. Je had schitterend met je broertje zitten spelen terwijl ik in de douche stond: nu hij recht kan zitten, vind je het heerlijk om hem te entertainen.
Enfin, ik kwam beneden met jullie, begon de restanten van de avond voordien op te ruimen (lege glazen, snoeppapiertjes en zo) en vond toen een leeg zakje van paaseitjes. Ik denk dat er nog zo’n zes à achttal moeten ingezeten hebben, en die waren spoorloos verdwenen. Ik draaide me om, riep jouw naam, en hield het lege zakje omhoog. Meteen zag ik de angst in je ogen verschijnen.

“Wolf, heb jij die paaseitjes opgegeten?”
“Ja mama, maar ik had zo’n honger!” en prompt begon je te huilen. Je wist dus heel goed dat je iets misdaan had.
Ik gaf je stevig onder je voeten, niet zozeer omdat je de eitjes had opgegeten (al kwam ook dat wel ter sprake), maar vooral omdat je gelogen had. Ik was echt teleurgesteld, en dat merkte je.
Al huilend ging je aan tafel, zoals ik je bevolen had, en at je een halve sandwich. Intussen had ik Kobetje klaar voor de opvang, en ik zei je, dat als je netjes je boterham opat, stopte met huilen, en opruimde in de living, dat ik niet meer zo boos ging zijn.

Toen ik tien minuutjes later terugkwam, had je inderdaad een deel van je speelgoed netjes opgeruimd, was je gestopt met huilen, en was je boterham op. Je kwam je netjes verontschuldigen bij me, beloofde dat je nooit meer ging liegen, en gaf me een dikke dikke knuffel. Ik hoop maar, Wolf, dat je voor een tijdje je lesje geleerd hebt, al maak ik me geen illusies.

Intussen zit je hier vrolijk te spelen: het is immers vakantie, en dus ben je thuis bij me. Kobe zit voor het grootste deel in de opvang, zodat ik tijd heb om mijn eigen werk te doen en om met jou te spelen, zodat je ook wat kwaliteitstijd krijgt met mij. Je nieuwste speelgoed is een teut, meer bepaald een lange ronde paarse moussen teut van anderhalve meter lang, eigenlijk bedoeld om in het zwembad mee te spelen. Woensdag zijn we samen naar de Colruyt en de Droomland geweest. We hadden nieuwe autostoelen nodig, en dan heb ik er meteen met het Isofix-systeem gekocht voor papa’s auto. In het passeren zagen we zo’n teut liggen. Je kent die van in het zwembad in Ertvelde, en we waren beiden meteen enthousiast.
Het is me ondertussen nog maar eens duidelijk geworden dat ik geen gedefinieerd speelgoed moet kopen voor jou, maar meer algemene dingen. Wat bedoel ik daar nu mee? Wel, je playmobilkasteel is heel leuk, maar alles heeft echt zijn eigen functie en laat weinig plaats voor je eigen verbeelding. Al bij al speel je er niet zo vaak mee. Die teut is heel gewoon een lange moussen buis, en kan dus voor alles dienen. Je hebt er nu al twee dagen mee gespeeld, en hij is al vanalles geweest: een zwaard, een koningsstaf, een slagboom, een grendel, een brugje, een lange stok, een toverstaf, een boot, een vliegtuig… Zolang je maar je eigen ongebreidelde fantasie de vrije loop kan laten, is alles in orde bij jou :-)

Vorige week ben je ziek geweest, muis. Plots kreeg je woensdagavond behoorlijk wat koorts. Je was nochtans naar school geweest en zelfs naar de turnles, maar ’s avonds zagen je kaakjes rood als kooltjes, en je voelde je niet echt schitterend. Aangezien Kobe nog ziek was (die was ziek geworden in het weekend) en omaly op stand-by stond voor de volgende dag, heb ik haar maar meteen gebeld en gezegd dat ze waarschijnlijk wel de volgende dag ging moeten komen babysitten. En inderdaad, donderdagmorgen was je echt nog niet in orde: je had bij het wakkerworden nog lichte koorts, en was niet echt bijzonder actief. Gelukkig kon Omaly komen, zodat ik met een gerust hart kon gaan werken: je was immers in goeie handen. Tegen vrijdag was je alweer prima genezen, zodat je terug naar school kon.

Ondertussen is het vakantie en hebben we het rustig aan gedaan: maandag niks speciaals, dinsdag Kind en Gezin, woensdag Colruyt en Dreamland, gisteren Brico en Aldi, vandaag komen Marthe en Victor spelen, morgen is er het verjaardagsfeestje van Mai… En volgende week zien we nog wel.

Oh ja, in Kind & Gezin werd je 106 centimeter lang bevonden, 18 kilo zwaar, en verder in prima gezondheid. Je koorts kon wel eens van je linkeroor komen, zei de dokter die je meteen even had onderzocht, en ze schreef je druppeltjes voor.

En verder? Verder, lieve Wolf, ben je eigenlijk een zoetje! Je speelt, lacht, bent gehoorzaam, en ik heb absoluut geen problemen met jou, wel integendeel. Zelfs bij Kind & Gezin heb je een snoepje gekregen van de lieve dames aldaar, omdat je zo enorm flink was geweest, en zo beleefd. En als je op dezelfde manier voor je broertje blijft zorgen zoals je nu doet, dan kan ik me geen betere zoon wensen!

Ziek

Gecategoriseerd onder: Ziek — Mama om 9:23 pm op Saturday, March 8, 2008

Je bent ziek, lieve schat. Deze morgen was er nog geen vuiltje aan de lucht. We hebben nog bijzonder intensief en wild gespeeld, zelfs. In de loop van de morgen voelde je plots wel nogal warm aan, en je eetlust deze middag liet ook te wensen over.
Toen je in de vroege namiddag dan op mijn schoot kroop, gloeide je, en jawel, 38.8°. Ik vroeg je of ik je een poepsnoep mocht geven (anders had ik het moeten afdwingen), en tot mijn grote verbazing zei je ja. Vroeger heb je daar altijd een enorm drama van gemaakt, en moest papa je vasthouden, maar het moet zijn dat je je toch wel echt slecht voelde. Héél eventjes heb je gehuild, maar je hebt volledig meegewerkt, en ik was zó trots op mijn zoon.

De Perdolan deed duidelijk zijn werk: de koorts zakte en je werd weer wat levendiger. Tot rond een uur of zes: je gloeide weer helemaal, en je moest zelfs overgeven. Ik heb je nog een poepsnoepje gegeven, en ondertussen slaap je. Hopelijk is het een gewoon kort griepje en ben je morgen alweer een stuk beter. Ik hoop alleen maar dat je niet het virus van je broertje hebt, die op de rand van een longontsteking staat (maar zich wel prima voelt).

Je hebt trouwens de hele namiddag tegen de slaap gevochten, tot ik je in mijn armen nam: binnen de paar minuten lag je in mijn arm te slapen, mijn hele t-shirt was doorweekt…

Daarnet werd je trouwens eventjes al huilend wakker, en op papa reageerde je niet, zei hij. Ik ben boven gekomen, heb je een dikke knuffel gegeven, en daarna ben ik gewoon bij jou in bed gekropen zodat je in mijn arm tot rust kon komen. Vijf minuten later ademde je zo regelmatig dat ik dacht dat je sliep, maar zodra ik verroerde gingen je ogen open. Je vond het echter helemaal niet erg dat ik naar beneden ging, en tegen dat ik de kamer uit was, sliep je alweer, denk ik.

Liefje toch.

Verjaardag

Gecategoriseerd onder: Gewoon verslag — Mama om 10:15 pm op Friday, March 7, 2008

Goh Wolf, je hebt echt wel een groeischeut gekregen de laatste weken! Plots waren al je t-shirts te klein, en heb ik er een hoop nieuwe aangeschaft. Broeken heb je gelukkig wel nog met hopen en kilo’s, al zakken ze allemaal nog steeds onveranderd af. Ik hoop dat dat snel eens wat betert, want het is eigenlijk toch wel vervelend :-p

Je bent ondertussen dan ook wel vier jaar geworden, grote man! Je cadeautjes vond je ronduit heerlijk: van papa en mij een step (waar je al lang naar vroeg), een hoop vingerverf, een spidermanonderbroek, een playmobilventje, en nog wel iets dat me nu ontschiet. Je had voor de kinderen op school elk een zakje mee met een lekstok en een tandpastadingetje, en als klascadeau een ganse set mannetjes van playmobil. De juf had me die hint namelijk gegeven: er wordt in de klas blijkbaar voortdurend gebekvecht over wie er nu mag mee spelen :-p
De zondag na je verjaardag hebben we je tweede verjaardagsfeestje gegeven, zijnde koffie met taart voor de familie. Ook dit vond je echt wel leuk, en niet in het minst omwille van alle dingen die je hebt gekregen. Oma had een grote paarse opblaaskrokodil mee, een batman-t-shirt, en een puzzel. Vooral die krokodil vind je de max, en ik hoop dat we snel de tijd vinden om samen te gaan zwemmen met dat ding :-) Van Omaly en bompa kreeg je je grote fiets (met steunwieltjes uiteraard) en een t-shirt van spiderman, waar je ook bijzonder blij mee was. Nonkel Roeland kwam aandraven met een circus van playmobil, nonkel Koen had een stuk spidermanspeelgoed mee, en tante Delphine had een blitse rugzak van Spiderman mee :-) Ik denk dat ze je allemaal een beetje kennen, pruts! Trouwens, ook van Pieter en Delphine heb je een cadeau gekregen, zijnde een uitbreiding van je ridderkasteel!
Je was in de wolken met alle aandacht, mocht vier kaarsjes uitblazen, en hebt een groot stuk van je chocoladetaart gegeten. Die had ik speciaal op jouw vraag gebakken, en na een eerste mislukte versie was ik er echt wel trots op: chocoladebiscuit met chocomousse. Oma gaf me het mooiste compliment: ze geloofde niet dat ik die zelf gemaakt had :-p Ik had ook nog een cake in knalroze, knalgeel en knalgroen gebakken (lang leve de voedingskleurstoffen), en een grote pot alternatieve ‘tiramisu’ gemaakt, zijnde mascarpone op een laag peperkoek en peer. Blijkbaar heeft het toch iedereen goed gesmaakt, het was een gezellige namiddag en jij vond het leuk, en da’s het voornaamste.

Het weekend daarna was iets minder opgewekt: ik heb jou op vrijdagnamiddag naar Ronse gebracht, samen met je broertje, zodat papa en ik op zaterdagvoormiddag ongestoord naar de begrafenis konden van mijn grootvader, jouw opoe. Die heb je echt wel gekend, zodat ik je ook moeten uitleggen heb wat ‘doodgaan’ inhield. Ik denk wel dat je het begrepen hebt. Toen we de dinsdag voor de begrafenis namelijk nog even naar omoe gingen, zei je dat je een tekening voor haar ging maken, zodat ze niet meer zo verdrietig hoefde te zijn. Je hebt haar ook een dikke knuffel gegeven. Naar het mortuarium heb ik je echter ook niet meegenomen, maar je even bij oma achtergelaten. Je begrijpt namelijk wel dat wij verdrietig zijn, maar ik wilde je echt nog niet confronteren met een dode, of met een huilende mama. Zondagmiddag zijn papa en ik jullie dan weer gaan ophalen in Ronse, en jullie hadden het allebei prima gesteld :-) Je hebt er trouwens ook een mooie set nieuwe kleren aan overgehouden: zoals elk seizoen heeft omaly ons meegenomen naar die chique boetiek in Ronse om voor jou een nieuwe outfit uit te kiezen, en ik vind het echt wel geslaagd. Dank u, omaly!

Verder is er eigenlijk niet zoveel te melden, snoetje. Je wordt met de dag taalvaardiger, groter en zelfstandiger, en je bent nog steeds gek op je broertje. Oh, en je gaat tegenwoordig bijna elke dag met je papa in de douche :-p Je vindt het warme water gewoon heerlijk, en je haast je steeds weer om er op tijd bij te zijn. Ik heb zo het gevoel dat je je horoscoopteken niet gestolen hebt, kleine waterman!

Feestje

Gecategoriseerd onder: Buiten spelen, Feest, Mijlpaal, Op stap, Vriendjes — Mama om 7:13 pm op Saturday, February 9, 2008

Poeh, Wolf! Papa en Kobe liggen allebei uitgeteld te slapen, jij zit eventjes rustig tv te kijken, en ik ga straks mijn voeten even masseren, denk ik. Het huis is immers eindelijk weer rustig en opgeruimd na de invasie van de kleuters, zoals papa het zo mooi uitdrukte. Jawel, vandaag heb je je eerste echte verjaardagsfeestje gekregen!
Stipt om twee uur waren Evert, Mai, Marthe en Wout De Smet hier, om met jou te spelen ter ere van je verjaardag. Gisteren hadden we al het huis versierd met slingers en vlagjes, vandaag hebben we nog een hoop ballonnen opgeblazen, en ik heb pannenkoeken gebakken. We hadden ongelofelijk veel geluk met het weer: ik denk niet dat er al ooit eerder een negende februari was waarbij jullie allemaal buiten konden spelen in een T-shirt of een lichte pull, en dat het vijftien graden was in de schaduw. Papa had al alle fietsjes buitengezet deze morgen, zodat jullie eerst anderhalf uur hebben buitengespeeld. Daarna mochten jullie pannenkoeken komen eten, en dan, aangezien het toch begon af te koelen buiten, mochten jullie binnenspelen. Vooral het grote ridderkasteel had succes, en dat kon uiteraard niet mee naar buiten.
Op het einde werden jullie allemaal moe, begonnen jullie je een beetje te vervelen, en toen heeft papa eerst jullie laten boksen met de Wii, en daarna verhaaltjes voorgelezen, en toen was het vijf uur. Ik denk wel dat je ervan genoten hebt, liefje, je zit toch lekker moe te wezen met blozende kaakjes. Alle kinderen hebben hun hoedje mee naar huis, een toetertje (zo’n roltong) en een klein speelgoedje.

Gisteren hebben wij tweetjes samen jouw verjaardag gevierd. Donderdag waren we nog samen met Kobetje naar oma en opa, en omoe en opoe geweest, en gisteren was Kobe al genoeg genezen van zijn oorontsteking dat hij naar de opvang kon. Dat betekende dat we de hele dag voor ons alleen hadden. In de voormiddag hebben we het huis versierd en verder wat spookje gespeeld, en om één uur hadden we afgesproken met papa en nonkel Faust om iets te eten in het Lepelblad. Jij vindt een restaurant zo af en toe wel een keertje leuk, en je kreeg een lekkere spaghetti voorgeschoteld. Daarna zijn wij met ons tweetjes naar de film geweest, voor ‘t eerst in je leventje. Je was diep onder de indruk van het gigantische scherm, en ging volledig op in de film: K3 en de kattenprins. Alleen de snoepjes die ik gekocht had, konden je uit je concentratie halen, en het verwondert me zelfs dat je er nog geen buikpijn van kreeg: je hebt er veel te veel van gegeten :-p en voor één keertje mocht je dat van me.

Na de film zijn we naar het Zuidpark gereden, omdat ik weet dat daar een klein speeltuintje is met een paar leuke toestellen. Het was er vrij druk, maar wat wil je, het was dan ook heerlijk weer! Je hebt zitten schateren op de verschillende schommels en draaimolens, en zat behoorlijk onder het zand. Van daaruit zijn we naar het shoppingcenter gewandeld, waar ik je beloofd had dat je in de coole glazen lift mocht, en op de roltrappen: dat is een attractie op zich. Ik heb je even meegenomen naar de Hema waar we ballonnen en zo gekocht hebben, en daarna naar de H&M, omdat ze er een Spidermancollectie hebben/hadden. T-shirts hadden ze niet meer, maar wel een hoop andere parafernalia, waaruit je uiteindelijk een blauwe Spidermanpet hebt gekozen, en een polsbandje. Daarna zijn we weer naar buiten gegaan, waar er ondertussen drie eenden op de grote fontein zaten. Er was net een man met zijn zoontje brood aan het werpen naar de dankbare beestjes, en ook jij hebt verscheidene stukken brood gekregen om ze te voederen. Om terug naar de auto te gaan passeerden we langs het skatepark, waar een aantal jongens heel intensief aan het oefenen waren. Ademloos stond je te kijken, en daardoor begonnen ze natuurlijk nog méér hun kunsten te tonen, tot jouw grote vreugde.

Toen we weer thuis kwamen, was je pompaf, maar had je er duidelijk van genoten. Hoewel, toen ik je vroeg wat je nu het leukste had gevonden van de hele dag, antwoordde je zonder verpinken: “Spidermankleren kopen in de winkel”. Val nu dood!

En weet je wat, Wolfie? Ik heb minstens evenveel van die dag genoten als jij :-)

Gecategoriseerd onder: Kobe, Vakantie — Mama om 11:43 pm op Wednesday, February 6, 2008

Lieve lieve schat van me,

het is momenteel vakantie, en je bent dus een week bij me. Hoewel je soms wat hangerig bent en aan mijn lijf kleeft, ben je voor het grootste deel bijzonder lief en behulpzaam. Zoals vorige week: ik was echt wel moe, en voelde me niet schitterend. Kobe lag net in zijn bedje, en ik ging even op de rand van de zetel zitten uitpuffen. Je kwam naast me staan en vroeg me: “Mama, wat is er?” “Niks liefje, ik voel me alleen niet zo lekker”. Daarop keek je me even onderzoekend aan, kwam naast me staan, en zei: “Ik zal ju wel een beetje beter maken, mama”, waarop je met je kleine handje mijn nek begon te masseren, terwijl je naar tv bleef kijken.

Je helpt me ook voortdurend met vanalles. Daarstraks hebben we samen opgeruimd, en jij hebt echt wel je deel gedaan: schoenen weggezet, je frittakaas opgeruimd, papiertjes in de vuilbak, je bordje van deze namiddag op de afwasmachine… Eigenlijk is er zelden iets teveel voor je: zo zette je vandaag Kobetjes antibiotica (hij heeft een oorontsteking) in de ijskast terwijl ik de baby een verse broek aandeed, en bracht je daarna zijn bumbo.

Gisteren was je ook weer super: Kobe was ziek en deed lastig, maar ik was er toch in geslaagd jou aangekleed te krijgen, en hem min of meer rustig in zijn park te leggen, zodat ik snel om zijn antibiotica kon rijden die ik per ongeluk in de creche had achtergelaten. Toen ik een dikke vijf minuten later weer thuis kwam, lag Kobe te krijsen, en zat jij huilend bij hem in het park: je voelde je compleet machteloos, omdat je er niet in geslaagd was hem te doen stoppen met huilen, en hield hem in je armen. Arme lieve jongen toch…
Toen Kobe nog wat later netjes lag te slapen, en jij vroeg om iets te doen, wimpelde ik je af met de woorden dat ik eerst wilde ontbijten en een kop koffie drinken. Je vroeg wat ik dan wel ging eten, en ik antwoordde nietsvermoedend ‘Cornflakes’, maar zei erbij dat ik eerst nog de krant ging halen. Toen ik een minuutje later terugkwam, had jij mijn favoriete koffiekop op tafel gezet, samen met een cornflakeskom. Omdat je mijn Special K niet gevonden had, had je er maar jouw honingbolletjes ingegoten, waarbij je iets te enthousiast was geweest en de kom een beetje té vol was geworden. Desondanks keek je me stralend aan, en ik vond je ongelofelijk lief, kleine sproet: zo fantastisch voor je mama zorgen! Dat zeg je trouwens ook vaak, liefje, dat je alles voor me zal doen.
Gisteren hebben we, in plaats van het geplande zwemmen, geknutseld. Ergens vond je het wel jammer, maar je begreep maar al te goed dat we met een zieke baby niet veel anders konden. Zelf heb je trouwens een gigantische snotneus, en je had gisterenavond ook 37.5°. Vorig jaar heb je een schildersetje gekregen, met een paar stempelsponsjes en vier potjes verf. Met je knutselschort aan (ik had eigenlijk een foto moeten nemen) heb je intens zitten verven, en heb je drie tekeningen en twee sneeuwmannetjes geschilderd. Sneeuwman nummer drie heb je dan vol met watten geplakt, zodat het echt wel sneeuw lijkt. Ze hangen intussen hier in de living aan de muur, en vanavond heb je die dan ook trots aan papa getoond :-)

Verder hebben we de afgelopen dagen eigenlijk nog niet veel gedaan. Je favoriete bezigheid is computerspelletjes spelen (de verschillende verhaaltjes van Freddie Fish en Putt Putt), maar je videokaart heeft het eergisteren begeven, en ik moet er nog eens naar kijken. Je zit trouwens ook ongelofelijk graag te kijken hoe ik Titan Quest speel. Het personage heeft respectievelijk een spook/vuurbeestje bij zich, en zo noem je het dan ook: spookje spelen. Je weet zelf al perfect hoe je het spel moet opstarten, en zelfs hoe je het beestje kan oproepen en welke andere spreuken je moet doen. Je stopt dan de stekker van een klein laptopmuisje onder mijn toetsenbord, en zit zogezegd mee te spelen, al zal je geen gelegenheid onbenut laten om effectief zelf het personage te besturen met mijn muis.

Ondertussen heb je nog een bezigheid gevonden voor het slapengaan, naast het verhaaltje dat ik je steevast moet voorlezen. Papa heeft namelijk een Wii gekocht voor het kantoor, maar bij gebrek aan plaats (ze gaan binnenkort verhuizen naar de bovenste verdieping van het gebouw, met veel meer plaats) staat het ding voorlopig hier. Jij bent zot van het boksspelletje, en staat dan als een gek rond te springen met die controls in je handen, en brengt het er nog niet eens slecht van af :-p

Weet je, Wolf: volgende week word je vier jaar, en vaak heb ik het gevoel dat je al veel ouder bent. Je kan zo wijs uit de hoek komen, maar vooral: je hebt een verantwoordelijkheidsbesef en een altruïsme dat je niet vaak bij kinderen ziet, en dat beamen je juffen ook. Je geeft heel makkelijk je speelgoed weg, je deelt zonder protesteren je koeken en dergelijke, en bent ongelofelijk zorgzaam, zoals die keer dat je Victor je speeltje gaf omdat hij aan het huilen was. Ik hoop dat je zo blijft, liefje, want je weet niet half hoe trots je me wel maakt.

Volgende pagina »